بخش ۳۴۷ - ز جانم نغمهء «الله هو» ریخت
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تاثیر نغمه‌های الهی بر وجودش صحبت می‌کند. او اشاره دارد که این نغمه‌ها باعث می‌شود هستی‌اش در چهار سو پراکنده شود. همچنین، او از ساز و تار خود می‌گوید که در اثر این احساسات عمیق، مانند اشک، به زمین می‌ریزد. به طور کلی، شاعر ترکیبی از عشق و معنویت را با احساساتی عمیق بیان می‌کند.
ز جانم نغمهء «الله هو» ریختچو کرد از رخت هستی چار سو ریخت
هوش مصنوعی: از جانم صدای «الله هو» بیرون آمد، مانند زمانی که وجودم به چهار سو پخش شد.
بگیر از دست من سازی که تارشز سوز زخمه چون اشکم فرو ریخت
هوش مصنوعی: از من بگیر سازی که وقتی مینوازم، صدایش به اندازه درد و غم اشکهایم عمیق و غمانگیز است.