بخش ۳۵۴ - در دل را بروی کس نبستم
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر میگوید که در دل خود را به روی کسی نبسته و از هیچیک از خویشان یا دوستانش جدا نشده است. او در درون خود جایی برای آرامش ساخته و در این دنیای پر تحول و ناپایدار، به نوعی احساس خوشبختی و آرامش میکند.
در دل را بروی کس نبستم نه از خویشان نه از یاران گسستم
هوش مصنوعی: در دل خود به روی هیچکس قفل نکردهام، نه از خویشان و نه از دوستان دوری نگزیدهام.
نشیمن ساختم در سینهٔ خویشته این چرخ گردان خوش نشستم
هوش مصنوعی: در دل خود خانهای ساختهام و در این دوران پرتلاطم به آرامش رسیدهام.