غزل شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود نسبت به عشق و انتظار می‌پردازد. او به حسرت و درد دل اشاره می‌کند و از غم فراق عشق سخن می‌گوید.
شاعر به زیبایی و دل‌انگیزی معشوق اشاره کرده و بیان می‌کند که عشق او مانند گلی است که داغ دل را به همراه دارد. همچنین، او از تنهایی و انتظار طولانی‌مدت خود به شدت نگران است و در این بین، حس می‌کند که دیگران نمی‌توانند درد او را درک کنند.
در نهایت، شاعر به قدرت عشق و اشتیاق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این بزم عاشقانه، هیچ‌چیز جز عشق و مستی نمی‌تواند او را خوشحالی کند. او از خداوند می‌خواهد که سایه‌ی مستی و عشق از او دور نشود و از تغافل و غفلت در بزم وصل برحذر باشد.
خط آوردی و ننوشتی برات مطلب ما رابه خود کردی دراز آخر زبان دود دلها را
هوش مصنوعی: تو پیامی آوردی و چیزی ننوشتی، اما در دل ما به قدری تاثیر گذاشتی که زبانها به خاطر حسرت و درد، به دود تبدیل شدند.
هوایت نکهت گل را کند داغ دل گلشنتمنایت نگه در دیده خون سازد تماشا را
هوش مصنوعی: علاقه و عشق به تو مانند عطر گل است که دل را میسوزاند. آرزوی دیدن تو در دل و دیدهام زخم میزند و تماشا کردن از این درد، غمانگیز است.
سفید از حسرت این انتظار است استخوان منکه یا رب ناوکت در کوچهٔ دل کی نهد پا را
هوش مصنوعی: استخوان من به خاطر حسرت و انتظار به رنگ سفید درآمده است. ای کاش، ای کاش که ناوک عشق تو روزی در کوچهٔ دل من قدم بگذارد.
غبار رنگ ما از عاجزی بالی نزد ورنهشکست طره‌ات عمری‌ست پیدا می‌کند ما را
هوش مصنوعی: اگر ما به خاطر ناتوانیمان نتوانیم خود را نشان دهیم، مطمئن باش که در طول عمر ما، این زیبایی و جذابیت توست که دل ما را میزند و ما را تحت تاثیر قرار میدهد.
حریف وحشت دل دیدهٔ حیران نمی‌گرددگهر مشکل فراهم آورد اجزای دریا را
هوش مصنوعی: دل همیشه در ترس و حیرت است و نمی‌تواند به راحتی با چالشها کنار بیاید. اما در عوض، گنجینههای گرانبهایی از مشکلات را به وجود میآورد که نیاز به صبر و تلاش دارد تا به دست آید.
سخن تا در جهان باقی‌ست از معدومی آزادمزبان گفت‌وگوها، بال پرواز است عنقا را
هوش مصنوعی: سخن و گفتار در جهان همیشه باقی میماند و از چیزی که وجود ندارد آزاد است. گفتگوها، همچون پرواز، به جستجوی ناشناختهها میپردازند.
خزان چهره بس باشد بهار آبروی منگواه فتح دل دارم شکست رنگ سیما را
هوش مصنوعی: طبیعت پاییز خودش زیباییهای خاصی دارد و من به تجربهای از پیروزی بر دل خودم اشاره میکنم که در آن شکست رنگ چهرهام را احساس کردهام.
بلند و پست، خار راه عجز ما نمی‌گرددبه پهلو قطع سازد سایه چندین کوه و صحرا را
هوش مصنوعی: همه چیز در عالم نمی‌تواند مانع عجز و ناتوانی ما شود و سایه کوهها و دشتهای بزرگ هم نمی‌تواند به ما کمک کند.
الهی از سر ما کم نگردد سایهٔ مستیکه بی صهبا به پیشانی سجودی نیست مینا را
هوش مصنوعی: خدایا، امیدوارم همیشه سایهٔ نوشیدنی و خوشحالی از سر ما برداشته نشود؛ زیرا بدون شراب و مستی، هیچ تعبیری برای سجده و عبادت نیست.
به بزم وصل از شوق فضول ایمن نی‌ام بیدلمباد ابرام، تمهید تغافل گردد ایما را
هوش مصنوعی: در جشن وصال، به خاطر شوق زیادم نمیتوانم آرام و بیخیال باشم. باشد که به خاطر بیتوجهی به دنیا، از نشانههای عشق در امان نباشم.