غزل شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، فراق و وجود انسانی می‌پردازد. شاعر از زیبایی و جلوه‌گری معشوق سخن می‌گوید که باعث شده او احساس خالی بودن کند. او به میکده و عالم خیال اشاره می‌کند و می‌گوید که تحت تأثیر معشوق، گویا طلسمی به او زده شده است. شاعر از بار زندگی و درد و رنج‌های آن می‌نالد و به تناقض‌های وجود خود می‌پردازد. در کل، شعر بیان‌گر احساسی عمیق از وابستگی، نامرادی و جستجوی معنا در زندگی است.
نقاب عارض گلجوش کرده‌ای ما راتو جلوه داری و روپوش کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: تو با زیبایی خود چهرهای از گل به نمایش گذاشتهای و ما را با این جلوهگریات پوشاندهای.
ز خود تهی‌شدگان گر نه از تو لبریزنددگر برای چه آغوش کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: افرادی که از وجود خود خالی شدهاند، اگر جز تو چیزی نداشته باشند، پس چرا از ما استقبال کرده‌ای؟
خراب میکدهٔ عالم خیال توایمچه مشربی! که قدح‌نوش کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: ما در این دنیای خیال و وهم، به شدت به حال و هوای میخانه و مستی تو وابستهایم. چه لذتی دارد که تو با نوشیدن از جام عشق، ما را هم در آن حالت غرق کرده‌ای!
نمودِ ذره طلسمِ حضور خورشید استکه گفته است فراموش کرده‌ای ما را؟
هوش مصنوعی: هر نقطهای از وجود، نشانهای از حضور خورشید است. آیا فراموش کرده‌ای که ما همیشه در کنارت هستیم؟
ز طبع قطره نَمی جز محیط نتوان یافتتو می‌تراوی اگر جوش کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: اگر بخواهید از طبع و ذات خود چیزی بیشتر از این نخواهید یافت، مثل یک قطره که فقط در دریا میتواند وجود داشته باشد. اگر در حال جوش و غلیان هستید، خود را نشان بدهید و به ما بگویید.
به رنگ آتش یاقوت، ما و خاموشیکه حکمِ "خون شو و مخروش" کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: به رنگ آتش، یاقوت نمایانگر حالتی از زندگی و احساسات ماست و این در حالی است که ما در خاموشی و سکوت به سر میبریم، حالتی که بر ما تحمیل شده و می‌گوید باید درون خود را بیصدا کنیم و تنها نظارهگر باشیم.
اگر به ناله نیرزیم، رخصتِ آهینه‌ایم شعله که خاموش کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: اگر از دل ناله و گله نکنیم، حق نداریم که از دل خود آه بکشیم؛ زیرا تو همچون شعلهای هستی که ما را خاموش کرده‌ای.
چه بارِ کلفتی ای زندگی که همچو حبابتمام آبله‌بردوش کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: زندگی چه بار سنگینی است که مانند حباب، همه را زیر فشار و درد قرار داده است.
چو چشم چشمهٔ خورشید حیرتی داریمتو ای مژه ز چه خس‌پوش کرده‌ای ما را
هوش مصنوعی: چشم ما مانند چشمهای از نور و روشنایی است، اما تو ای مژه، چرا ما را با پردهای از تاریکی و خساست پوشاندهای؟
نوای پردهٔ خاکیم یک‌قلم بیدل!کجاست عبرت اگر گوش کرده‌ای ما را؟
هوش مصنوعی: صدای ما در دل خاک است، ای بیخبر! اگر به حرفهای ما گوش کرده‌ای، عبرتی برایت کجاست؟