غزل شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات عمیق و پیچیده خود اشاره دارد. او از درد و رنج‌هایی که تجربه کرده، سخن می‌گوید و از اینکه چقدر طول کشیده تا به این وضعیت برسد، حسرت می‌خورد. زندگی‌اش همچون آتش افسرده‌ای است که نیاز به نجات دارد. او از خنده‌های گذشته یاد می‌کند که اکنون به یاد گریه‌هایش می‌آورد. در نهایت، به دلیلی ناشناخته به سمت شعله‌ای می‌رود که او را می‌سوزاند. شاعر احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند و در جستجوی آرامش و درک بیشتری از زندگی است.
عبرتی‌کوتا لب از هذیان به هم دوزد مراموج این‌گوهر نمی‌دانم چه پهلو زد مرا
هوش مصنوعی: موجی مرا به سمتی میکشاند که نمی‌دانم چیست و چگونه به این وضعیت دچار شدهام. در این لحظه، این غم و اندوه به من هجوم آورده و ذهنم پر از فکرهای پراکنده است.
عمرها شد آتشم افسرده است ما نفسخنده‌ها بسیارکردیم‌گریه آموزد مرا
هوش مصنوعی: سالهای زیادی است که آتش درونم خاموش شده است. ما بارها و بارها خنده کردیم، اما حالا گریه کردن را به من میآموزد.
زان همه‌حسرت که‌حرمان باغبارم برده‌استمی‌زند دامن نمی‌دانم کی افروزد مرا
هوش مصنوعی: بخاطر تمام حسرتهایی که به سبب دوری از باغ و بستان به دلم نشسته، مدام دامنم را میزند و نمی‌دانم چه زمانی به جانم آتش میافروزد.
محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوانعالمی را جمع سازم هرکه بدوزد مرا
هوش مصنوعی: من به عشق و محبت آن شعله نزدیکم، پس مرا به کعبه و مکانهای مقدس نبر. من میتوانم جهانی را در کنار خود جمع کنم، هر کس که بخواهد با من گره بخورد و به من نزدیک شود.
حرف‌لعل اوخموشم کردبیدل‌عمرهاستگبر دارد رو به محرابی‌که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: حرفهای خوش او من را خاموش کرده است و سالهاست که در برابر محراب، که در آن میسوزم، نشستهام.