غزل شمارهٔ ۲۲۰ - بیدل دهلوی

عمری‌ست گرد گردش رنگ خودیم ماچون آسیا فلاخن سنگ خودیم ما

در یاد زندگی به عدم ناز می‌کنیمرنگ حنای رفته ز چنگ خودیم ما

فرصت کجاست تا به تظلم جنون کنیمدنباله‌ای ز گرد ترنگ خودیم ما

فکر وقار و خفّت کس در خیال کیست؟کم نیست گر ترازوی سنگ خودیم ما

کو دور آسمان و کجا گردش زمان؟سرگشته‌های عالم بنگ خودیم ما

از هم گذشته است پی کاروان عمرواماندهٔ شتاب و درنگ خودیم ما

نخجیرگاه عجز رهایی‌کمند نیستهم خود ز رنگ جستهْ پلنگ خودیم ما

ای شمع‌! عافیتکده‌، تسلیم نیستی‌ستکشتی‌نشین کام نهنگ خودیم ما

رسواییی به فطرت ناقص نمی‌رسدمجنون‌قبا ز جامهٔ تنگ خودیم ما

از صنعت مصور رنگ حنا مپرسدلدار گل به دست فرنگ خودیم ما

کس محرم ادبگه ناموس دل مبادجایی رسیده‌ایم که ننگ خودیم ما

تا زنده‌ایم تاب و تب از ما نمی‌رودبیدل! به دل خلیده خدنگ خودیم ما