غزل شمارهٔ ۴۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در وجود و حقیقت و تجربه‌های انسانی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که زمان و هر چه موجود است، زودگذر و در حال تغییر است. از بندگی و حقیقت آگاهی می‌دهد و تأکید می‌کند که در هر جا می‌توان معبود را یافت. همچنین به تضادهایی چون گلشن و دود، زیبایی و شکستگی در باغ، و بی‌فایدگی خودفروشی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به عمق وجود اشاره کرده و از ما می‌خواهد که از ظواهر بگذریم و به حقیقت نامشهود برسیم.
هرچه از مدت هست و بود استدیرها پیش خرام زود است
هوش مصنوعی: هر چیزی که از گذشته وجود داشته و هست، دیر یا زود به نتیجه میرسد و به فعالیت یا حرکت می‌پردازد.
نفی ات اثبات حقیقت داردخاک گشتن همه جا موجود است
هوش مصنوعی: وجود نداشتن تو، در واقع اثبات کننده حقیقت است؛ زیرا در همه جا، خاک شدن و از بین رفتن امری طبیعی و رایج است.
اگر از بندگی آگاه شویهر طرف سجده کنی ، معبود است
هوش مصنوعی: اگر به حقیقت بندگی پی ببری، در هر جا که نگاه کنی، نشانههای خدا را خواهی دید و همه جا برایت محل سجده و عبادت خواهد بود.
چشم شبنم همه اشک است اینجابوی این گلشن عبرت دود است
هوش مصنوعی: چشمهای شبنم در اینجا پر از اشک است و بوی این باغ پر از عبرت و غم است.
رنگ این باغ شکستی داردبرگ گل دامن چین‌آلود است
هوش مصنوعی: رنگ و حال و هوای این باغ، حاکی از شکست و غم است و گلها همانند دامنهایی چروک و کثیف به نظر میرسند.
خود فروشی اگرت مطلب نیستبه شکست آینه دادن جود است
هوش مصنوعی: اگر تو نمیتوانی خود را به دیگران بفروشی، پس شکستن آینه که نشاندهندهی خودت است، بهتر از این نیست و نیکو محسوب نمیشود.
بی‌تکلف به هوس باید سوختچوب تعلیم محبت عود است
هوش مصنوعی: باید بدون هیچ تکلف و ریا به عشق و محبت روی آورد، زیرا آموزش و تربیت در عشق مانند چوبی است که عطر دلپذیری از خود ساطع می‌کند.
سرخط حسن که دارد امروزلوح آیینه بهاراندود است
هوش مصنوعی: امروز چهره زیبا به مانند لوحی از آینه، رنگ و حال و هوای بهار را به خود گرفته است.
آنکه آن سوی جهاتش خوانیتا تو محو جهتی محدود است
هوش مصنوعی: کسی که به آن سمت هستی مینگرد، از دایرههای محدود تو فراتر رفته است.
بیدل از ظاهر و مظهر بگذرجلوه تا آینه نامشهود است
هوش مصنوعی: بیدل، فراتر از صورت و شکل بگذر و به زیباییهای عمیقتر توجه کن، زیرا حقیقت مثل آینهای است که نامرئی و پنهان است.