غزل شمارهٔ ۸۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به تامل در زندگی و بی‌معنایی آن می‌پردازد. شاعر به تکرار مکرر زندگی، عدم، و تهی بودن آن اشاره می‌کند. او از مشکلات و روزمرگی‌های زندگی، نظیر خستگی و نومیدی، سخن می‌گوید و به ناامیدی از دستیابی به شادی و زیبایی‌های حقیقی اشاره دارد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که همه چیز در این جهان پوچ و بیهوده است و تنها چیزی که باقی می‌ماند، احساسات و تجارب فردی انسان‌هاست.
ماییم و خاک و وعده‌گه انتظار و هیچتا فرصتی نمانده شود آشکار و هیچ
هوش مصنوعی: ما در این دنیا و از خاک هستیم و منتظر وعدهای هستیم. اما هیچ چیز به وضوح مشخص نیست و زمان زیادی نمانده است.
خمیازه ساغریم در این انجمن چو صبحعمری‌ست می‌کشیم وبالِ خمار و هیچ
هوش مصنوعی: خمیازه کشیدم و احساس دلسردی و کسالت میکنم، در این جمع که مثل صبحی است که سالهاست در آن به سر میبرم و نه حال خوبی دارم و نه انرژی.
آیینه‌دار فرصت نظاره‌ای که نیستبوده‌ست چون شرر به عدم یک دچار و هیچ
هوش مصنوعی: آینهای که فرصت دیدن زیباییها را نشان میدهد، در واقع هیچ بوده و مانند جرقهای در دنیای عدم و نیستی گرفتار شده است.
عالم تأملی‌ست ز رمز دهان یارپنهان و گفتگوی عدم آشکار و هیچ
هوش مصنوعی: دنیا همچون جهانی است پر از تفکر و اندیشه، که رازهای گفتههای معشوق در آن نهفته است و گفتگویی بین وجود و عدم بهوضوح در حال رخ دادن است.
هنگامهٔ نشاط مکرر که دیده استبلبل تو ناله کن به امید بهار و هیچ
هوش مصنوعی: در زمان شادی و شادابی که بلبل بارها آن را تجربه کرده است، تو هم با امید به آمدن بهار، ناله کن و شکایت نکن.
دیگر صدای تیشهٔ فرهاد برنخاستاین‌کوهسار داشت همان یک شرار و هیچ
هوش مصنوعی: دیگر صدای کار مثمر فرهاد شنیده نمیشود، زیرا این کوه فقط یک شعله کوچک و هیچ چیز دیگر ندارد.
ای صفرِ اعتبار خیال جهان پوچشرمی ز خودشماریِ چندین هزار و هیچ
هوش مصنوعی: ای صفر، تو که هیچ هستی و فقط خیال جهان بیارزش را در ذهن داری، از خودت خجالت بکش که به شمارهای چندین هزار دست یافتهای، در حالی که در واقع هیچ چیزی نیستی.
چندین غرور پیشکش امتحان تستگر مردی احتراز نما اختیار و هیچ
هوش مصنوعی: به چندین چیز که باعث غرور میشود، بهایی نده و تحت فشار آزمایش قرار نگیر. اگر مردی واقعی هستی، احتیاط کن و از انتخابهای نادرست دوری کن.
گفتم چو شمع سوختنم را علاج چیستدل گفت داغ یاس غنیمت شمار و هیچ
هوش مصنوعی: گفتم برای سوختن من چه راه حلی وجود دارد، دل گفت: یاس و ناامیدی را ارزشمند بدان و هیچ چیز دیگر.
باید کشید یک دو دم از شاهد هوسچون احتلام، خجلت بوس و کنار و هیچ
هوش مصنوعی: انسان باید برای چند لحظه از زیباییها و لذتها بهرهبرداری کند، زیرا این لحظات ممکن است با احساس شرم و تردید همراه شوند و در نهایت، از بین بروند.
بیدل نیاز و ناز جهانِ غنا و فقردارد همین قدر که تو داری به کار و هیچ
هوش مصنوعی: نیاز و زیبایی دنیا به غنا و فقر بستگی دارد، اما چیزی که مهم است این است که همین اندازه که تو داری، برای هر کاری کافی است و بیشتر از آن لازم نیست.