غزل شمارهٔ ۱۰۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و ناپایدار شاعر نسبت به زندگی و جهان اطرافش می‌پردازد. شاعر از دست دادن وقت و فرصت‌ها، بیدردی انسان‌ها و تلاش برای دستیابی به تجارب و فراز و نشیب‌های زندگی سخن می‌گوید. او به ضعف انسان و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و حسرت‌هایی را بیان می‌کند که از دیده شدن زیبایی‌ها و واقعیات به درد می‌آید. در نهایت، او به ناامیدی و بی‌ثباتی جاذبه‌ها اشاره می‌کند و دردی را که همواره با بشر همراه است، به تصویر می‌کشد.
رنگ در دل داشتم روشنگر ادراک بردهمچو سیل این خانه را افسون رفتن پاک برد
هوش مصنوعی: در دل من رنگ و روشنی بود که به درک و فهم من کمک میکرد، اما مانند سیل، این احساسات و تصورات زیبا خانهام را با خود برد و از بین برد.
در سرم بی‌مغزی شور هوس پیچیده بودوصل‌گوهریابد آن موجی‌که این خاشاک برد
هوش مصنوعی: در ذهنم افکار بیخود و هوسهای بیاساس حالت طغیانی داشت که به دنبالش جستجو میکردم، اما تنها چیزی که نصیبم شد، چیزهای بیارزش و پیش پا افتاده بود.
کرد شغل جاه خلقی را به بیدردی علملابه‌ای چند آبروی دیدهٔ نمناک برد
هوش مصنوعی: شخصی به طور بیاحساس و بیعاطفه، در حالی که در برابر جمعی قرار دارد، به خاطر دلایلی نامشخص، آبروی دیگران را به خطر میاندازد و باعث خجالت و ناراحتی آنها میشود.
حیف اوقاتی‌که‌کس منت‌کشد از هر خسیوقتی پیری خوش که بی‌دندانی‌اش مسواک برد
هوش مصنوعی: بسیار ناراحتکننده است که زمانهایی را صرف کنیم که دیگران از ما انتظار داشته باشند و ما نتوانیم به آنها پاسخ دهیم. مخصوصاً زمانهایی که در دوران پیری و با دندانهایی از دست رفته، تنها تواناییای که داریم مسواک زدن است.
هستی از گرد نفس باری به دوشم بسته استچون سحر بر آسمان می‌بایدم این خاک برد
هوش مصنوعی: وجود من به مانند باری سنگین از نفس (زندگی) بر دوش من است. مانند سحری که بر آسمان می‌آید، میخواهم این بار را از خود دور کنم و به خاک برگردم.
بهر نام دیگران تا چند شغل جان کنیمزد عبرت زین نگینها صنعت حکاک برد
هوش مصنوعی: برای چه مدام باید جانت را برای جلب توجه دیگران به خطر بیندازی؟ به جای این کار، میتوانی از تجربیات و درسهایی که زندگی به تو یاد داده استفاده کنی و به مهارتهایت ارتقا دهی.
قاصد مجنون دپندشت اندکی لغزیده بودجاده‌ها هر سو به منزل صد گریبان چاک برد
هوش مصنوعی: قاصد مجنون، که پیامی را به او میرساند، کمی در راه سردرگم شده بود. او از هر طرف به منزل میرسید و در این مسیر، از تعدادی گرebab آمده، گریبانش چاک چاک شده بود.
گر همه در آفتاب محشرم افتاده راهیاد آن مژگان مرا در سایه‌های تاک برد
هوش مصنوعی: اگر همه در آفتاب قیامت خواهند بود، یاد آن مژگان من مرا در سایه‌های تاک میبرد.
می‌روم محمل به دوش آمد و رفت نفستا کجا یارب ز خویشم خواهد این بیباک برد
هوش مصنوعی: می‌روم و بار بر دوش دارم، نفس در حال آمد و رفت است. خدایا، تا کجا باید بروم که این بیپروایی از خویش را تحمل کنم؟
ما ضعیفان هم امیدی داشتیم اما چه سودکهکشان ناز شکست رنگ برافلاک برد
هوش مصنوعی: ما هم به آینده و امیدهایی که داشتیم فکر میکردیم، ولی چه فایده که زیبایی و عظمت آسمان و کهکشانها بر ما غلبه کرده و ما را تحت تأثیر قرار داده است.
بیدل اقبال گرفتاری درین وادی کراستای بسا صیدی که رفت و حسرت فتراک برد
هوش مصنوعی: شخصی با نام بیدل در این مسیر به دردسر افتاده است و بسیاری از شکارچیان بودند که به دلایل مختلف نتوانستند موفق شوند و فقط حسرت بر دلشان ماند.