غزل شمارهٔ ۱۰۷۸

هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی، بیانگر احساسات عمیق و گذرای زندگی است. شاعر به مرور زمان و تغییرات آن اشاره می‌کند و احساس ناتوانی و بی‌چارگی را در مواجهه با زوال و فاصله‌ای که بین او و معشوقش وجود دارد، بیان می‌کند. او به لحظاتی که از دست می‌روند و احساساتی که از او می‌گذرند، می‌پردازد و به کمرنگ شدن رابطه‌ها و خاطرات می‌اندیشد. در نهایت، شاعر با نگاهی پر از اندوه، به جستجوی دلی می‌پردازد که در آتش انتظار می‌سوزد و از غم جدایی رنج می‌برد.