غزل شمارهٔ ۱۱۴۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تاثیر عمیق معشوق بر شاعر می‌پردازد. شاعر از نمادهایی چون گل، آفتاب، و ریختن شراب برای توصیف احساسات خود استفاده می‌کند. او از خجالت زبان گل و نرمی لب معشوق صحبت می‌کند و به چگونگی تأثیر نگاه معشوق بر دل و زندگی‌اش اشاره دارد. شاعر به نوعی عجز و حسرت در عشق اشاره می‌کند و از سختی‌ها و دردهای ناشی از دوری معشوق می‌گوید. در نهایت، شعر به تنگی فضای خوشی در زندگی و عشق اشاره دارد و اینکه چه اندازه این احساسات عمیق و پیچیده هستند.
خطی که بر گل روی تو آب می‌ریزدبه سایه آب رخ آفتاب می‌ریزد
هوش مصنوعی: آبی که بر روی گل زیبای تو می‌ریزد، سایهای از آب را بر روی صورت آفتاب میافکند.
زبان نکهت‌گل ازسوال خود خجل استلبت ز بسکه به نرمی جواب می‌ریزد
هوش مصنوعی: زبان گل از سوالاتش شرمنده است و لب تو به قدری نرم و لطیف است که پاسخهای دلنشینی از آن جاری میشود.
فلک زخون شفق آنچه شب به شیشه کندصباح در قدح آفتاب می‌ریزد
هوش مصنوعی: آسمان از خون غروب، آنچه شب با شیشه انجام میدهد، صبح در جام آفتاب می‌ریزد.
به هرچه دیده گشودیم گرد وبرانی‌ستدل‌که رنگ جهان خراب می‌ریزد
هوش مصنوعی: هر چیزی که به آن توجه کردهایم، در واقع دل ما را غمگین و پریشان می‌کند، زیرا زیباییهای دنیا در حال نابودی و زوال هستند.
خیال تیغ نگاه تو خون دلها ر‌بختبه نشئه‌ای که ز مینا شراب می‌ریزد
هوش مصنوعی: نگاه پر رمق و نافذ تو، مانند تیغی تیز، دلها را میآزارد و خوشیهایی که به خاطر شراب مینا به دست میآورم، در حالتی شبیه به مستی و سرمستی به من می‌ریزد.
بیا که بی‌توام امشب به جنبش مژه‌هانگه ز دیده چوگرد ازکتاب می‌ریزد
هوش مصنوعی: بیا و به من ملحق شو، چرا که امشب بدون تو، نگاهها مانند قطرات اشک از چشمانم سرازیر میشود.
دمی که از دم تیغت سخن رود به زبانبه حلق تشنهٔ ما حسرت آب می‌ریزد
هوش مصنوعی: وقتی که نام تیغ تو به زبان میآید، ما که تشنهی آب هستیم، حسرت و آرزو میکنیم که ای کاش آب به ما برسد.
به گریه منکر تردامنان عشق مباشکه اشک بحر ز چشم حباب می‌ریزد
هوش مصنوعی: به خاطر گریه کردن عاشقان عشق را انکار نکن، چون اشکهایشان مانند آب دریا از چشمانشان سرازیر میشود.
شکنج حلقهٔ دامی که جیب هستی تستاگر ز خویش برآیی رکاب می‌ریزد
هوش مصنوعی: اگر از قید و بند دنیایی که به وسیلهی تعلقات و وابستگیها به وجود آمده، رهایی یابی، تمام امکانات و نعمتها به سوی تو سرازیر میشوند.
تو ای حباب چه یابی خبر ز حسن محیطکه چشم شوخ تو رنگ نقاب می‌ریزد
هوش مصنوعی: ای حباب، تو چگونه از زیبایی اطرافت باخبر هستی؟ که چشم شیطنتآمیز تو، رنگ نقاب را بر هم می‌ریزد.
درین محیط زبس جای خرمی تنگ استاگر به خویش ببالد حباب می‌ریزد
هوش مصنوعی: در این فضا به قدری جای شادی و خوشی محدود است که اگر کسی به خود بال و پر بزند، حباب میترکد و می‌ریزد.
بر آتش که نهادند پهلوی بیدلکه جای اشک، شرر زبن‌کباب می ریزد
هوش مصنوعی: وقتی بر آتش پیرامون بیدل نشستهاند، به جای اشک، جرقههای آتش از لبان او می‌ریزد.