غزل شمارهٔ ۱۱۸۳
هوش مصنوعی: شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و حسرت است. شاعر به زیبایی گل و باغ اشاره می‌کند و از تمثیل‌هایی استفاده می‌کند تا درد جدایی و longing را بیان کند. او به دنبال راهمای خویش است و بر این باور است که حتی در بهشت هم اگر نبودن محبوب حسرت‌آور باشد، آن‌جا هم نمی‌تواند جای خوبی باشد. در نهایت، شاعر از امید به وصال سخن می‌گوید، حتی اگر شرایط سخت و ناخوشایند باشد.
صبحی که گلت به باغ باشدگل در بغل چراغ باشد
هوش مصنوعی: صبحی که تو در باغ باشی و گلی در آغوش داشته باشی، مانند چراغی خواهد درخشید.
تمثال شریک حسن مپسندگو آینه بی‌تو داغ باشد
هوش مصنوعی: تصویر دیگری از زیبایی یار را نپسند، زیرا بدون تو آینه نیز غصهدار خواهد بود.
ای سایه نشان خویش گم کنتا خورشیدت سراغ باشد
هوش مصنوعی: ای سایه، خود را فراموش کن و به جلو برو تا نور و روشنی زندگیات را پیدا کنی.
آنسوی عدم دو گام واکشگرآرزوی فراغ باشد
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به آرامش و آزادی دست یابی، باید قدمی فراتر از وجود و عدم برداری.
مردیم به حسرت دل جمعاین غنچه‌گل چه باغ باشد
هوش مصنوعی: ما برای اینکه دلتنگیهایمان را به یاد این غنچه‌گل بگذرانیم، زندگیمان را به پایان بردیم. چه باغی میتواند وجود داشته باشد که وجود این غنچه‌گل را نداشته باشد؟
گویند بهشت جای خوبی‌ستآنجا هم اگر دماغ باشد
هوش مصنوعی: میگویند بهشت مکان خوبی است، اما اگر در آن‌جا هم انسان بخواهد از خودخواهی و غرور استفاده کند، ممکن است مشکلساز شود.
بیدل به امید وصل شادیمگو طوطی بخت زاغ باشد
هوش مصنوعی: بیدل به امید وصالی شاد است، گرچه طوطی بختش شبیه زاغ باشد.