غزل شمارهٔ ۱۲۱۱ - بیدل دهلوی

در این خرابه نه دشمن نه دوست می‌باشدبه هرچه وارسی آنجاکه اوست می‌باشد

به رنج شبهه مفرسا که حرف مکتب عشقدر آن جریده‌ که بی‌پشت و رو‌ست می‌باشد

غم جدایی اسباب می‌خورد همه کسهمیشه نان تعلق دو پوست می‌باشد

تلاش فطرت دون غیر خودنمایی نیستدماغ آبله آماس دوست می‌باشد

ز بس‌که نسخهٔ تحقیق ما پریشان استنظر به‌کاشغر و دل به خوست می‌باشد

غبار معبد تقوا به باده ده‌ کانجاکمال صدق و صفا تا وضوست می‌باشد

تو لفظ‌، مغتنم انگار، فکر معنی چیستکه مغزها همه محتاج پوست می‌باشد

جبین ز سجده ندزدی ‌که سربلندی شرمبه عالمی‌که زمین روبروست می‌باشد

ز تازه‌رویی اخلاق نگذری بیدلبهار تا اثر رنگ و بوست می‌باشد