غزل شمارهٔ ۱۳۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع راز و پنهان‌کاری در عالم هستی می‌پردازد. شاعر از اسرار وجودی و ناپایداری زندگی سخن می‌گوید که در غبار وجود پنهان شده‌اند. او به زیبایی‌های طبیعت و نقش آنها در این پنهان‌کاری اشاره می‌کند و در عین حال از عجز انسان در درک عمیق حقیقت‌ها گلایه دارد. احساس ناپایداری و عدم آگاهی از واقعیت‌ها در غالب ابیات نمایان است. شاعر همچنین به دشواری‌های عشق و روابط انسانی اشاره دارد و به نوعی از حسرت و درد ناشی از فاصله بین افراد سخن می‌گوید. در نهایت، شعر تذکاری به قناعت و واقعیت‌های زندگی می‌دهد که در لابه‌لای فقر و سختی‌ها، بقا و جاودانگی پنهان شده است.
در غبار هستی اسرار فنا پوشیده‌اندجامهٔ عریانی ما را ز ما پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: در گرد و غبار وجود، رازهای نابودی پنهان شده‌اند و لباس برهنگی ما از خود ما مخفی مانده است.
ای نسیم صبح از دم‌سردی خود شرم دارمی‌رسی بیباک وگلها یک قبا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: ای نسیم صبح، از سرما و سردی خود خجالت بکش! تو که به آرامی میوزی، بدون هیچ نگرانی، گلها نیز زیبا و پرهیبت خود را آراستهاند.
غنچه‌ها راتا سحرگه برق خرمن می‌شوددر ته دامن چراغی کز هوا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: گلهای جوان تا صبح زود به روشنی درخشان میشوند و در زیر دامن یک چراغی که از باد پنهان شده، قرار دارند.
بر نفس‌گرد عرق تا چند پوشاند حباباینقدر دوشی که دارم بی‌ردا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: به چه مدت میتوان با تن خود عرق را پنهان کرد؟ آنقدر دیروز را به یاد دارم که بدون پوشش، در معرض دید قرار گرفتم.
گرهمه عنقا شوم شهرت‌گریبان می‌دردعالم عریانی است اینجا کرا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: اگر همه عنقا هم شوم، باز هم شهرت مرا از هم میدرد. اینجا جهانی عریان وجود دارد و باید دید چه کسی پوشیده است.
رازداری های عشق آسان نمی‌باید شمردکوهها در سرمه‌گم شد تا صدا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: نگهداری رازهای عشق کار سادهای نیست، زیرا در دل و ذهن انسان گاهی احساسات و رازهایی به اندازه کوه بزرگ میشوند و آنها را از دیگران پنهان میکنند.
نیستم آگاه دامان که رنگین می‌کنمخون ما را در دم تیغ قضا پوشیده اند
هوش مصنوعی: من از دامن سرنوشت خود آگاه نیستم، چون خون ما را در لحظهی تقدیر به رنگ سرخ درآوردهاند و این مسأله را از ما پنهان کردهاند.
با دوعالم جلوه پیش خویش پیدا نیستیمفهم باید کرد ما را در کجا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: ما در برابر دو جهان جلوهای نداریم، باید درک کرد که ما را در کجا پنهان کردهاند.
هیچ چشمی بی‌نقاب از جلوه‌اش آگاه نیستداغم از دستی که در رنگ حنا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: هیچ چشمی نمیتواند به رازهای زیبا و جذاب آن آگاه شود و من از محبت و علاقهای رنج میبرم که در پس یک ظاهر زیبا و دلفریب پنهان شده است.
ای هما پرواز شوخی محو زیر بال گیراینقدر دانم که زیر نقش پا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: ای پرنده هما، برو و به زمین بیا نگاه کن، اما من میدانم که زیر پای تو چه چیزهایی پنهان شده‌اند.
از قناعت نگذری کانجا ز شرم عرض جاهدستها در مهر تنگ گنجها پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: اگر از قناعت و رضایت خود پا فراتر بگذاری، به جایی خواهی رسید که به خاطر شرم و عزت نفس، دستت به گنجینههای ارزشمند نمیرسد و در اینجا، ثروتها و امکانات پنهاناند.
در سواد فقرگم شو زنده جاوید باشدر همین خاک سیاه آب بقا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: در دل فقر گم شو و به دنبال زندگی جاویدان باش، زیرا در این زمین تاریک، آب حیات پنهان است.
دوستان عیب و هنر ازیکدگر پنهان‌کننددیده‌ها باز است اما بر حیا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: دوستان عیبها و هنرهای یکدیگر را از هم پنهان میکنند. هرچند که چشمها باز است، اما بر روی حیا این مسائل پوشیده ماندهاند.
بیدل ازیاران‌کسی بر حال ما رحمی نکردچشم این نامحرمان‌کور است یا پوشیده‌اند
هوش مصنوعی: هیچیک از دوستان به حال ما رحم نکردند. آیا چشمان این بیگانهها کور است یا اینکه حقیقت را پنهان کردهاند؟