غزل شمارهٔ ۱۴۰۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق انسانی و چالش‌های عشق و وجود است. شاعر به جنون و آتش درون اشاره می‌کند که می‌تواند انسان را به تفکر وادارد و حس هستی را تغییر دهد. در ادامه، به عجز و غفلت انسان‌ها اشاره می‌شود و اینکه این عجز به نوعی عذری برای ناتوانی در درک درست زندگی است. همچنین، شاعر از زیبایی عشق و بی‌قدری آن در مقابل عالم صحبت می‌کند و می‌گوید که پیوند با عشق به دلیل پیچیدگی‌هایش نمی‌تواند به سادگی درک شود. در نهایت، شاعر از چشمی که با حکمت و دریافت باز نگردد، یاد می‌کند و می‌افزاید که درک زیبایی‌ها نیازمند تلاشی عمیق‌تر و دوری از سطحی‌نگری است.
کو جنون تا عقدهٔ هوش از سر ما واکندوهم هستی را سپند آتش سودا کند
هوش مصنوعی: عشق و دیوانگی را فر بیاور تا هوش و عقل ما را از میان ببرد و خیال وجود را به آتش جنون بسوزاند.
از بساط خاکدان دهر نتوان یافتنآن قدر گردی که تعمیر شکست ما کند
هوش مصنوعی: از دنیا و زندگی نمیتوان گرد و خاکی پیدا کرد که بتواند خرابی و نقص ما را ترمیم کند.
بعد از این آن به که خاموشی دهد داد سخنگوهر معنی کسی تا کی زبان‌فرسا کند
هوش مصنوعی: پس از این بهتر است که سکوت اختیار شود، زیرا دیری نمیگذرد که کسی که حقیقت را درک کند، نیازی به صحبتهای پر زرق و برق ندارد.
عجز ما را ترجمان غفلت ما کرده‌اندتا همان واماندگی تعبیر خواب پا کند
هوش مصنوعی: ناتوانی ما به دلیل غفلتمان به گونهای تفسیر شده که همچنان در حسرت آنچه که نتوانستهایم به دست بیاوریم به سر میبریم.
برنیاید تا ابد از حیرت شکر نگاههرکه چون تصویر بر نقّاش چشمی واکند
هوش مصنوعی: هیچکس نمی‌تواند از شگفتی و زیبایی نگاهی که شبیه به تصویر است، رها شود؛ همانطور که نقاش با چشم خود به تصویر مینگرد.
بادپیمای سبک‌مغزی‌ست هرکس چون حبابساغر خود را نگون در مجلس دریا کند
هوش مصنوعی: هر کس که بیفکری و سبکی کند، مانند حبابی است که در دریا میترکد و به پایین میرود.
بعد عمری آن پری گرم التفات دلبری‌ستمی‌روم از خود مبادا یاد استغنا کند
هوش مصنوعی: بعد از سالها، حالا آن زیبای دلنواز توجهش به من جلب شده است. من از خودم دور میشوم تا مبادا او فراموش کند که به او نیاز دارم.
قیمت وصلش ندارد دستگاه کایناتنقد ما هیچ است شاید هم به ما سودا کند
هوش مصنوعی: قیمت ارتباط با او را کائنات نمیتوانند تعیین کنند، چرا که دارایی ما در حال حاضر هیچ است و ممکن است او هم زمانی به ما توجهی بکند.
بی‌تکلّف صنعت معمار عشقم داغ کردکز شکست هر دو عالم ناله‌ای برپا کند
هوش مصنوعی: عشق من به قدری قوی و تاثیرگذار است که به راحتی و بدون هیچ زحمتی، مانند هنرمند معمار، دلی را سوزانده است. این عشق باعث شده که از همه جا صدای فریاد و زاری بلند شود.
بی‌بریها را علاجی نیست شاید چون چناردست برهم سودن ما آتشی پیدا کند
هوش مصنوعی: بیدردها را درمانی نیست و شاید مانند چنار که با دست به هم میزنیم، آتش جدیدی ایجاد کنیم.
عبرت من چاشنی گیر از شکست عالمی‌ستهرچه گردد توتیا، چشم مرا بینا کند
هوش مصنوعی: تجربه من از ناکامیهای دنیا به من یادآوری می‌کند که هر چه پیش بیاید، واقعیتها میتوانند چشم من را باز کنند و بینش بیشتری به من بدهند.
چاره دشوار است بیدل شوخی نظاره راشرم حسن او مگر در دیدهٔ ما جا کند
هوش مصنوعی: دست و پنجه نرم کردن با مشکلات سخت است و بیدل (دلباخته) باید با احتیاط به زیبایی او نگاه کند و شاید فقط با چشم ما او را درک کند.