غزل شمارهٔ ۱۹۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تپش‌های دل و احساسات درونی خود اشاره می‌کند. او از دزدیدن نفس و ناپایداری زندگی می‌گوید و از مستی ناشی از شراب میناگری سخن به میان می‌آورد. با وجود بالیدن، احساس کاهیدگی و زوال می‌کند. او به مسیر خود و سؤالاتی که از دیگران می‌پرسد، اشاره دارد و در عین حال از حیرت و جستجوگری خود می‌گوید. شاعر نماد شمعی را به کار می‌برد که با سوختن روشن است و به وجود رنگ و زیبایی در دنیا اشاره دارد. او از حس خودآگاهی و عجز نیز صحبت می‌کند و در نهایت، به جهانی پر از افسون و سکوت اشاره می‌کند که در آن شنیده شدن صداها برایش دشوار است. این شعر در مجموع به مشکلات وجودی، جستجو برای معنا و تنهایی انسانی می‌پردازد.
چون تپش در دل نفس دزدیده‌امموجم اما در گهر لغزیده‌ام
هوش مصنوعی: احساساتی عمیق و پنهان در قلب دارم، مانند موجی که در اعماق دریا به آرامی حرکت می‌کند.
مستی‌ام از مشرب میناگری‌ستهر قدر بالیده‌ام کاهیده‌ام
هوش مصنوعی: مستیم به خاطر نوشیدن شراب هنرمندانه است و با وجود اینکه در طول زمان رشد کرده‌ام، هنوز هم از خودم کم شدهام.
رفتن رنگم به آن کو می‌برداز که راه خانه‌ات پرسیده‌ام
هوش مصنوعی: رنگ من تغییر کرده است و به خاطر آن کسی که از راه خانه‌ات پرسیده‌ام، به سمت او میروم.
حیرتم آیینهٔ تحقیق نیستاینقدر دانم که چیزی دیده‌ام
هوش مصنوعی: من به خاطر شگفتیام در فرایند جستجوی حقیقت نیست، بلکه اینقدر میدانم که چیزی را مشاهده کرده‌ام.
فطرت شمع از گدازم روشن استسوختن را آبرو فهمیده‌ام
هوش مصنوعی: هرچند من در آتش سوختن هستم، اما روشنایی و درخشانی وجودم از همین سوختن ناشی میشود و حالا به خوبی درک کرده‌ام که این سوختن برای من اعتبار و ارزش به همراه دارد.
عالم رنگست سر تا پای مندر خیالت گرد خود گردیده‌ام
هوش مصنوعی: دنیا برای من مانند رنگی است و من در خیال تو، به دور خود میچرخم.
چون سحر از وحشتم غافل مباشتا گریبان دامن از خود چیده‌ام
هوش مصنوعی: همواره هوشیار باش و از ترس و وحشت غافل نشو، زیرا من خود را از بایستها و احتیاطها کنار کشیدهام.
کسوت هستی چه دارد جز نفساز همین تار اینقدر بالیده‌ام
هوش مصنوعی: تنها چیزی که در زندگی باقی میماند، نفس است و من از همین وجود خودم تا حد زیادی رشد کرده‌ام.
رنگ تا باقیست آزادی‌کجاستبهر خود چون‌گل نفس دزدیده‌ام
هوش مصنوعی: تا زمانی که رنگ و زیبایی باقی است، آزادی کجاست؟ من برای خودم مانند گلی هستم که نفسش را دزدیده‌ام.
عمرها شد از خم دیوار عجزسایه پیدا کرده‌ام خوابیده‌ام
هوش مصنوعی: سالهاست که در دالان ناتوانی به سر میبرم و در سایه آن جا ماندهام، انگار خواب بودهام.
شرم هستی از خود آگاهم نخواستتا شدم عریان مژه پوشیده‌ام
هوش مصنوعی: من از وجود خودم شرم دارم و نخواستم که این حالت را بپذیرم، تا اینکه به واقعیت خود پی بردم و عریان شدم، در حالی که چشمانم را پوشاندهام.
بیدل افسون کری هم عالمی استگوشم اما حرف کس نشنیده‌ام
هوش مصنوعی: میدانم که در این دنیا صداهای زیادی وجود دارد و بسیاری چیزها را میتوان شنید، اما به هیچکدام توجه نمیکنم و فقط در دنیای خودم غرق هستم.