غزل شمارهٔ ۲۰۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دلتنگی شاعر اشاره دارد. او در آن به غفلت از جهان و خواب‌هایش می‌پردازد و از جستجوی خود برای حقیقت و معنای وجود صحبت می‌کند. شاعر به پیچیدگی زندگی، احساسات درونی و تأثیر زمان بر امید و آرزوهایش اشاره می‌کند. او از سن و سال و پیری می‌گوید و اینکه چگونه زمان به او فشار می‌آورد. شاعری که به دفتری از معانی و احساسات ساخته شده، در نهایت با اشاره به عشق و تمایل به زیبایی‌های زندگی و دشواری‌های آن، از ضعف و ناتوانی خود نیز سخن می‌گوید. در مجموع، شعر نمایانگر جستجوی عمیق انسانی در میان چالش‌ها و دردهای زندگی است.
ندارد آنقدر قطع از جهان غفلت اسبابمبه جنبش تا رسد مژگان محرف می‌خورد خوابم
هوش مصنوعی: عوامل و اسبابی که مرا از خواب غفلت بیرون بیاورند، آنقدر قوی نیستند که بتوانند بیدارم کنند تا بیدار شوم و به واقعیت توجه کنم.
نفس در دل گره دارم نگه در دیده معذورمخطی از نقطه بیرون نیست در دیوان آدابم
هوش مصنوعی: در دل خود دلی را نگه داشتهام و در چشمانم عذر و بهانهای دارم. هیچ نشانهای از خطا در رفتارم وجود ندارد.
مگر ترک طلب گیرد درین ره دست من ورنهچو آتش دور می‌افتم ز خود چندانکه بشتابم
هوش مصنوعی: تنها زمانی که کسی در این مسیر به من کمک کند، میتوانم به پیش بروم وگرنه مانند آتشی که دور خود میچرخد، از خودم دور میشوم هرچقدر که تلاش کنم.
خزان پیش از دمیدن بود منظور بهار منکتان در پنبگی می‌داد عرض سیر مهتابم
هوش مصنوعی: پیش از آنکه بهار آغاز شود، فصل پاییز خود را نشان می‌داد. من در این زمان، کتان را در میان پنبگان میچیدم و به این خاطر از زیبایی ماه و نور آن لذت میبردم.
به امید قد خم گشته محمل می‌کشد فرصتمگر پیری ازین دریا برون آرد به قلابم
هوش مصنوعی: امید دارم که فرصتی برای زندگی و جوانی دوباره بیابم. شاید با گذشت زمان بتوانم از این دریا نجات پیدا کنم و به ساحل امن برسم.
به فکر خود فتادم معبد تحقیق پیدا شدخم سیر گریبان رفت و پیش آورد محرابم
هوش مصنوعی: به فکر خود رفتم و به حقیقتی رسیدم. نگرانیها و دغدغههایم را کنار گذاشتم و به جایی رسیدم که میتوانستم عبادت کنم و به معنای عمیقتری از زندگی برسم.
چو آتش گرمی پهلو ندیدم جز به خاکستردرین دیر هوس دامن زدند آخر به سنجابم
هوش مصنوعی: در اینجا شعری بیان می‌کند که در این دنیا هیچ گرمایی و حرارتی را مانند آتش ندیدهام و تنها چیزی که باقی مانده، خاکستر است. در این دنیای پر از آرزو و هوس، سرانجام به نتیجهای رسیدهام که باعث شده مانند سنجاب احساس و نگرانی داشته باشم.
به سعی بیخودی هم از عرق بیرون نمی‌آیمزطبع منفعل تاگردش رنگست گردابم
هوش مصنوعی: با تلاش بیفایده هم نمیتوانم از حالت عرقریزی خارج شوم، زیرا طبیعتم منفعل است و تا زمانی که چرخش رنگ وجود دارد، مانند گردابی درگیر هستم.
خدا از انفعال می‌کشیهایم نگهداردمزاج شرم مینایم، در آتش خفته است آبم
هوش مصنوعی: خدا ما را از حالت انفعال و بیتحرکی محفوظ بدارد؛ حال و هوای شرم من را تحت تاثیر قرار داده و در درون من، مانند آبی که در آتش خوابیده، احساساتی نهان و پنهان وجود دارد.
من بیدل نبودم اینقدر پروانهٔ جرأتدم تیغ تو دیدم ذوق کشتن کرد سیمابم
هوش مصنوعی: من اینقدر شجاعت نداشتم که بخواهم مثل پروانهای در برابر تیغ تو بیفتم، اما زیبایی وجود تو به قدری مرا تحت تأثیر قرار داد که مرا از خود بیخود کرد و حس کشتن را در من بیدار کرد.