غزل شمارهٔ ۲۰۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و تجربیات شاعر درباره عالم و زندگی می‌پردازد. او از طریق نقوش و نشانه‌ها به تأملاتی می‌پردازد که به او شک می‌دهد و در دلش سیاهی را حک می‌کند. شاعر از وحشت و ناتوانی خودش در مواجهه با زیبایی‌های زندگی سخن می‌گوید و از فرصت‌هایی که با بی‌توجهی از دست داده، یاد می‌کند. او احساس می‌کند که با قبول شرایط، به نیازهای خود پاسخ داده و از بار مشکلات کم کرده است. شاعر همچنین به تجربیات و درس‌های زندگی اشاره می‌کند و قبول می‌کند که برای رسیدن به آرامش باید تواضع را پیشه سازد. سرانجام، او به قناعت و پرهیز از حرص اشاره کرده و ابراز می‌دارد که بر اثر مشکلات، نتوانسته به تمام خواسته‌های خود دست یابد.
ز تحقیق نقوش لوح امکان رفع شک کردمبه چشمم هر چه زین صحرا سیاهی کرد حک کردم
هوش مصنوعی: با بررسی نشانه‌ها و تصاویر موجود در دنیای ممکن، توانستم تردیدهایم را برطرف کنم. با چشمانم، هر چیزی را که در این دنیای تاریک مشاهده کردم، ثبت کردم.
ز وحشت بس که بودم بی‌دماغ سیر این گلشنشرر فرصت نگاهی با تغافل مشترک کردم
هوش مصنوعی: به خاطر وحشت و نداشتن آرامش، به دور از هر گونه فکر و تدبیری، در این باغ پر از گلها و زیباییها، لحظهای به طور غیرمستقیم و با بی‌توجهی نگاهی به اطراف انداختم.
مطیع بی‌نیازی یافتم افلاک و دورانشخم ابروی استغنا بر این فیلان کجک کردم
هوش مصنوعی: به راحتی و بدون نیاز به چیزهای دیگر، قدرت و عظمت دنیا را حس کردم، زیرا شکوه و جلال آن مانند خم شدن ابروی یک انسان مستقل و بینیاز است و من همچون فیلان بزرگ، خود را کوچک و عاجز احساس کردم.
خیال نامداری امتحانی داشت از عبرتسیاهی بر نگین مالیدم و سنگ محک کردم
هوش مصنوعی: من به یاد شخص مشهور و باارزشی، تجربهای را بررسی کردم و با نگاهی به نقاط تاریک و عبرتآموز، آن را بر روی سنگی باارزش امتحان کردم.
به کیش الفت از بس قدردان نشئهٔ دردمبه هر زخمی که مرهم خواست تکلیف گزک کردم
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و دوستی، به اندازهای ارزشمند شدم که در مقابل هر دردی که به مرهم نیاز داشت، مسئولیت آن را به عهده گرفتم و به آن رسیدگی کردم.
چو موج گوهرم یکسر نفس شد حرف خاموشیصف رنگ ادب تا نشکند شوخی کمک کردم
هوش مصنوعی: مثل موجی هستم که تمام وجودم از نفس و روح خالص پر شده است. کلامی از سکوت و ادب ایجاد کردهام تا لطافت و شوخی را نشکنم و به آن کمک کنم.
غرور کبریایی داشتم در ملک آزادیز بار دل خمیدم تا تواضع با فلک کردم
هوش مصنوعی: من احساس غرور و عظمت داشتم در سرزمین آزادی، ولی به خاطر غم و اندوهی که به دلم فشار آورد، فروتنی و تواضع را با آسمان درآمیختم.
قناعت احتراز از تشنه کامی دارد ای منعمتو کردی شور دیگر حرص من هم کم نمک کردم
هوش مصنوعی: رضایت به داشتهها از حرص و ولع دوری می‌کند. ای بخشنده، تو باعث شدی که دیگر خواسته‌های من به شدت افزایش یابد و حس ولع من کمفروغتر شده است.
به جرم سرکشیدن شعلهٔ من داغ شد بیدلکمندی بر سماک انداختم صید سمک کردم
هوش مصنوعی: به خاطر آتش سوزانی که در دلم وجود دارد، احساس کردم که در این وضعیت به دام انداختن ستارهای را تجربه میکنم.