غزل شمارهٔ ۲۰۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به حسرت و longing برای دیدار معشوق می‌پردازد. او در شب‌ها در انتظار دیدار معشوق کمین می‌کند و نسبت به گذشته و خاطرات تلخ خود ناله می‌زند. احساسات عاشقانه‌اش را به تصویر می‌کشد و بیان می‌کند که عشق او را متقاعد نمی‌کند تا تسلیم شود. او همچنین به سجده و احترام به معشوق اشاره می‌کند و با وجود شکست‌های متعدد ناشی از حوادث، هیچگاه از اندیشیدن به معشوق خسته نمی‌شود. شاعر در انتها آرزو می‌کند که ای کاش می‌توانست نگاه معشوق را دریافت کند و از دلایل محبتش آگاه شود.
شب که در حسرت دیدار کمین می‌کردمدو جهان یک نگه باز پسین می‌کردم
هوش مصنوعی: شب‌ها که در انتظار دیدار تو بودم، برای یک نگاه از تو، دو جهان را نادیده میگرفتم.
یاد ناسکه به وحشتکده عنقاییناله می‌شد همه‌گر نقش نگین می‌کردم
هوش مصنوعی: در جایی ترسناک و غمانگیز، دلتنگی و یاد کسی به شدت احساس می‌شد، و من تمام تلاش خود را می‌کردم تا این احساس را به زیبایی و شکوه تبدیل کنم، همچون نگینی درخشان.
باد برد آن همه طاقت که به خاکستر ریختنفس سوخته را پرده‌نشین می‌کردم
هوش مصنوعی: باد همه آن نیرو و قدرتی را که داشتم با خود برد و حالا دیگر نمیتوانم مانند گذشته نفس آسیبدیدهام را در پناه خود قرار دهم.
هرکجا سعی هوس رنگ عمارت می ریختصرف وحشتکدهٔ خانهٔ زین می‌کردم
هوش مصنوعی: هر جا که تلاش و خواستهام به ساختن چیزی میانجامید، به جای آن همیشه در ترس و وحشت به سر میبردم.
عشق چون خامه مرا بر خط تسلیم نداشتتا ز هر عضو خود ایجاد جبین می‌کردم
هوش مصنوعی: عشق مانند خامهای است که نتوانسته مرا به تسلیم وادار کند، وگرنه از هر یک از اعضای بدنم میتوانستم نشانهای از خود را به جا بگذارم.
سجده آنجا که مرا افسر عزت می‌دادمی‌شدم بر فلک و یاد زمین می‌کردم
هوش مصنوعی: در جایی که خداوند به من مقام و عظمت میبخشید، احساس می‌کردم که به آسمانها صعود میکنم و یاد زمین را فراموش می‌کردم.
هر قدر گرد من از حادثه می‌دید شکستمن ز دامان تو اندیشهٔ چین می‌کردم
هوش مصنوعی: هر چه اتفاقات و مشکلات بر سرم میآمد، من از تو امیدوار بودم و به فکر آرامش و راحتی تو بودم.
پیش از آن دم که غم عشق به توفان آمدگریه بر رنگ بنای دل و دین می‌کردم
هوش مصنوعی: قبل از این که غم عشق مانند توفانی به سراغم بیاید، برای رنگ و حال دل و دینم اشک میریختم.
ناله‌ها کردم و آگاه نگشتی ای کاشخاک می‌گشتم وگردی به ازین می‌کردم
هوش مصنوعی: من بارها ناله و فریاد زدم، اما تو متوجه نشدی. ای کاش به جای این همه درد و اندوه، به خاک تبدیل میشدم و جزویی از طبیعت میشدم.
بیدل آرایش تحقیق مقابل می‌خواستکاش من هم نگهی آینه بین می‌کردم
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به آرزوهایش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که ای کاش او نیز می‌توانست به زیبایی و دقت نظر در تحقیق و بررسی موضوعات نگاه کند. او حسرت میخورد که ای کاش می‌توانست مانند آینه، حقیقت را ببیند و دریابد. به نوعی، او از دوری خود از شناخت عمیق و زیباییهای واقعی زندگی گلایه می‌کند.