غزل شمارهٔ ۲۱۰۳ - بیدل دهلوی

شباب رفت و من از یأس مبتلا ماندمبه دام حلقهٔ مار از قد دو تا ماندم

گذشت یار و من از هر چه بود واماندمپی‌اش نرفتم و از خویش هم جدا ماندم

دلیل عجز همین خیر و باد طاقت داشترفیق آبله پایان نقش پا ماندم

نبست محملم امداد همنوایی کسز بار دل به ته ‌کوه چون صدا ماندم

هزار قافله بار امید داشت‌ خیالعیان نشد که ‌گذشتم ز خویش یا ماندم

جبین شام اجابت نمی به رشحه ندادقدح پرست هوا چون ‌کف دعا ماندم

به وسع دامن همت ‌کسی چه ناز کندجهان غنی شد و من همچنان گدا ماندم

گذشت خلقی ازین دشت بی‌نیاز امیدمن از فسانهٔ کوثر به کربلا ماندم

ز خوان بی‌نمک آرزو درین محفلبه غیر عشوه چه خوردم‌ کز اشتها ماندم

چو شبنم آینه‌ام یک عرق جلا نگرفتبه طاق پردهٔ ناموسی هوا ماندم

شکست بال ز آوارگی پناهم بودنفس به موج ‌گهر دادم از شنا ماندم

تمیز هستی از اندیشهٔ خودم واداشتگرفتم آینه و محو آن لقا ماندم

ز هیچ قافله‌گردم سری برون نکشیدبه حیرتم من بی‌ دست و پا کجا ماندم

به دست سوده مگرکار خود تمام‌کنمکه رفت نوبت و بیرون آسیا ماندم

تو گرم باش به شبگیر وهم و ظن بیدلکه من چو شمع ز خود رفته رفته واماندم