غزل شمارهٔ ۲۱۱۸
هوش مصنوعی: این متن شعری است از بیدل دهلوی که در آن شاعر به تأمل در دیدار و جستجوی خود می‌پردازد. او از کیفیت دیدار از آینه صحبت می‌کند و به حیرت و شگفتی خود اشاره دارد. شاعر با نگاهی عمیق به درون خود، از احساسات متضاد، همچون عشق و اندوه، سخن می‌گوید. او به عریانی افکار و احساساتش اشاره دارد و از عدم توانایی برای درک دقیق وضعیت خود گله می‌کند. در انتها، او به احساس ندامت و حسرت بر عدم دستیابی به حقیقت صحبت می‌کند و به حالت سردرگمی و بی‌هویتی خود در این مسیر تأکید می‌کند. این شعر به زیبایی تأملات عمیق شاعر را در مورد وجود و تجربه‌های زندگی منعکس می‌کند.
سحر کیفیت دیدار از ایینه پرسیدمبه حیرت رفت چندانی که من هم محو گردیدم
هوش مصنوعی: در صبحگاهی، از آینه درباره چگونگی دیدار سوال کردم و آنقدر شگفتزده شدم که خودم هم در تماشای آن غرق شدم.
به ذوق وحشتی از خود تهی کردم جهانی راجنون چندین نیستان کاشت تا یک ناله دزدیدم
هوش مصنوعی: با الهام از ترس و نگرانیام، خودم را از هرگونه احساس خالی کردم. در سرزمینی پر از دیوانگی، وایدهای را خلق کردم تا بالاخره توانستم یک ناله خاموش را از خود بربایم.
به عریانی خیالم ناز چندین پیرهن داردسواد فقر پرورده‌ست یکسر در شب عیدم
هوش مصنوعی: خیال من در حالی که بیپناه و عریان است، با ناز و لطافت خاصی در برابر من قرار دارد. وجود این احساس، که ناشی از فقر و سختیهای زندگیام است، تمام وجودم را در شب عید احاطه کرده است.
ز افسون نفس بر خود نبستم تهمت هستیشعاعی رشته پیدا کرد بر خورشید پیچیدم
هوش مصنوعی: از ابزار فریب نفس استفاده نکردم و نتوانستم به اتهام وجودم پاسخ دهم؛ درخشش و اثر وجودم مانند نوری است که بر خورشید تابیده و آن را در بر گرفته است.
ندامت در خور گل کردن آگاهی است اینجاکف افسوس گردید آنقدر چشمی که مالیدم
هوش مصنوعی: پشیمانی و حسرت تنها دردی هستند که به آگاهی انسان اضافه میکنند. اینجا من به قدری متألم و ناراحت بودم که گویی تا چشمم را مالیدم و احساس افسوس کردم.
نی این محفلم از ساز عیش من چه می‌پرسیبه صد حسرت لبی وا کردم اما ناله خندیدم
هوش مصنوعی: در این جمع و محفل، از صدای نی نمیپرسی که چه حال و روزی دارم. با حسرت بسیاری لب گشودهام، اما به جای غم و اندوه، به نالهام لبخند زدهام.
به شوخی گردشی از چشم تصویرم نمی‌آیدکه من در خانهٔ نقاش پیش از رنگ گردیدم
هوش مصنوعی: به شوخی، نمیتوانم تصویر خود را از چشم کسی ببینم، زیرا من قبل از رنگآمیزی، در خانهی نقاش به گونهای دیگر هستم.
ز آتش گل نکرد افسانهٔ یأس سپند منتپیدن با دلم حرف وداعی داشت نالیدم
هوش مصنوعی: از آتش، گل و داستان ناامیدی من نروئید. دل من با احساساتی برای خداحافظی میتپید و من نالیدم.
نه آهنگی است نی سازم نه انجامی نه آغازمبه فهم خویش می‌نازم نمی‌دانم چه فهمیدم
هوش مصنوعی: نه چیزی برای نواختن دارم و نه پایان یا شروعی وجود دارد. به درک و شناخت خودم افتخار میکنم، اما نمی‌دانم که واقعاً چه چیزی را درک کردهام.
اگر خود را تو می‌دانم و گر غیر تو می‌خوانمبه حکم عجز حیرانم چه تحقیق و چه تقلیدم
هوش مصنوعی: اگر من خود را بشناسم و غیر از تو را بخوانم، به خاطر ناتوانیام در درک، نه میتوانم به حقیقتی برسم و نه میتوانم از کسی تقلید کنم.
چراغ حسرت دیدار خاموشی نمی‌داندتحیر ناله بود اما من بیهوش نشنیدم
هوش مصنوعی: چراغ حسرت دیدار هیچگاه خاموش نمیشود. صدا و نالهای در دل من بود ولی من در حال بیهشی، چیزی نشنیدم.
ندانم سایهٔ سرو روان کیستم بیدلبه رنگی رفته‌ام از خود که پنداری خرامیدم
هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه کسی هستم و سایهام شبیه سرو روان است. بیدل، من به رنگی درآمدهام که شاید دیگران فکر کنند در حال حرکت هستم.