غزل شمارهٔ ۲۱۶۴
هوش مصنوعی: این شعر احساساتی عمیق و حسرت‌آلود را بیان می‌کند. شاعر از نداشتن چیزهای مهم در زندگی‌اش سخن می‌گوید و به شدت دلتنگی و ناامیدی خود را ابراز می‌کند. او به انتظارات و امیدهایش که به حقیقت نپیوسته‌اند، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که به دنبال چیزهایی می‌گردد که هیچ‌گاه در دسترسش نبوده‌اند. همچنین، از مبارزه با احساسات و آرزوهای ناکام سخن می‌گوید و به نوعی، تلاش می‌کند تا با این فقدان و ناامیدی کنار بیاید. در نهایت، شاعر به بی‌جهتی و سرگشتگی خود در زندگی اشاره می‌کند و حس می‌کند که هیچ‌گاه به مقصدی که می‌خواهد نرسیده است.
ببین به ساز و مپرس از ترانه‌ای که ندارمتوان به دیده شنیدن فسانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: به موسیقی توجه کن و از من درباره ترانه‌ای نپرس، زیرا من قادر به شنیدن داستانی نیستم که آن را ندارم.
به سعی بازوی تسلیم در محیط توکلشناورم به امید کرانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: من با امید به یک سرنوشت نامشخص و ناممکن، در دنیای تلاش و توکل خودم را رها کردهام.
به رنگ شعلهٔ تصویر سخت بی پر و بالمچها نسوخته‌ام از زبانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: به رنگ شعله، تصویری از من وجود دارد که بدون بال و پر به سختی در آن جا ماندهام. آنچه که در آتش شعله میسوزد، مربوط به من نیست، چون در حقیقت غنایی از زبانه‌ای که ندارم، احساس نمیکنم.
هزار چاک دل آغوش چیده‌ام به تخیلهواپرست چه گیسوست شانه‌ای که ندارم؟
هوش مصنوعی: در دل خود هزار زخم و غم دارم و در خیال به دنبال چیزی هستم که شبیه گیسوی زیبا و دلخواه باشد، اما نمیتوانم آن را پیدا کنم، زیرا شانه‌ای برای آراستن ندارم.
به چاره سازی وهم تعلقم متحیرمگر جنون زند آتش به خانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: در تلاش برای یافتن راهحلی برای مشکلاتم گیج و مبهم هستم. تنها با جنون میتوانم آتش را به خانه‌ای بیاورم که در آن هیچ چیزی ندارم.
فسون‌کمند هوس نیست بی‌بضاعتی منکسی کلاغ نگیرد به دانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: خواستههای من آنقدر قوی نیست که به خاطر نداشتن امکانات، کسی به من توجه کند. هیچکس به من چیزی نمیدهد چون چیزی برای ارائه ندارم.
به عزم بی‌جهتی گم نکرده‌ام ره مقصدخطا ندوخته‌ام بر نشانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: به خاطر نداشتن هدف، راهی را گم نکرده‌ام و بر نشانه‌ای که هیچگونه نشانه‌ای نیست، هیچگونه تلاشی نکرده‌ام.
دگر چه پیش توان برد در ادبگه نازشبه غیر آینه بودن بهانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: دیگر چه میتوانم در جایی که زیبایی اوست، انجام دهم؟ غیر از این که تنها بهانهام آینهای است که در دست ندارم.
لوای فتنه کشیده‌ست تا به دامن محشرنفس شمار دو ساعت زمانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: پرچم آشوب بر افراشته شده و من در آستانه قیامت، تنها به اندازه دو ساعت از زمان را برای شمارش نفسهایم ندارم.
فغان که بست به بالم هزار شعله تپیدننشیمنی که نبود آشیانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: آه و افسوس، که بر بالهایم چندین شعله زبانه میکشد، در حالی که منزلگاهی ندارم و جایی برای آسایش نیست.
اگر به دیر کبابم، وگر به‌کعبه خرابممن کشیده سر از آستانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: اگر در میخانه باشم، یا در خانهی کعبه، فرقی نمیکند. من از آستانه‌ای که به آن تعلق ندارم، خودم را کنار کشیدهام.
ز یأس بیدلی‌ا‌م گل نکرد شوخی آهینفس چه ریشه دواند ز دانه‌ای که ندارم
هوش مصنوعی: من از ناامیدی به جایی نرسیدهام؛ هیچ‌گاه نمیتوانم با شوخی یا یک نفس عمیق، احساس خوشی کنم. انگار مانند دانه‌ای بیثمر هستم که ریشهای در زمین ندارد.