غزل شمارهٔ ۲۱۹۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره حسرت و longing برای دیدار محبوب است. شاعر از دنیای حسرت به سوی یار می‌رود و با هر قدم، امید و شوق در دلش زنده می‌شود. او توصیف می‌کند که دلش پر از شور و شوق است و در هر حرکت به سمت محبوب، احساس نزدیکی بیشتری می‌کند. شاعر همچنین به زیبایی‌های عشق و آثار آن در دل و جان اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که با وجود موانع، به سوی محبوبش حتماً خواهد رسید. در کل، مضمون شعر به جستجوی عشق و وصال آن و تاثیرات عمیق آن بر روح انسان می‌پردازد.
باز از جهان حسرت دیدار می‌رسمآیینه در بغل به در یار می‌رسم
هوش مصنوعی: دوباره به خاطر آرزوی دیدار، از دنیا به سوی او میروم. با آیینهای در دست، به در خانهاش می‌رسم.
خوابم بهار دولت بیدار می‌شودهر چند تا به سایهٔ دیوار می‌رسم
هوش مصنوعی: با رسیدن به فصل بهار، احساس خوشی و رونق در زندگیام دوباره بیدار می‌شود، حتی اگر فقط در کنار دیوارها باشم.
زین یک نفس متاع که بار دل است و بسشور هزار قافله در بار می‌رسم
هوش مصنوعی: از یک نفس، چیزی بیشتر از احساسی عمیق و دلنشین ندارم که دلم درگیر آن است و با وجود آن، شوری و هیجانی به اندازه هزاران کاروان به من دست میدهد.
میخانهٔ حضور خیال نگاه کیستجام دماغ دارم و سرشار می‌رسم
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف یک حالت معنوی و روحانی می‌پردازد. فردی در حال نوشیدن شراب روحانی است و در جوار میخانهای که نماد حضور و عشق الهی است، به تجربهای عمیق و پر از احساسات اشاره می‌کند. او به نوعی در جستجوی زیبایی و حقیقت است و با توصیف نگاه و حسی پر از سرمستی، به استقبال یک تجربه عرفانی می‌رود.
نازم به دستگاه ضعیفی که چون خیالدر عالمی که اوست من زار می‌رسم
هوش مصنوعی: من به وسوسه و خیالاتی که در دنیای خود دارم، افتخار میکنم، حتی اگر در نهایت به شکلی ضعیف و ناتوان به آنجا برسم.
ای رنگهای رفته به مژگان غلو کنیداز یک گشاد چشم به‌گلزار می‌رسم
هوش مصنوعی: ای رنگهای موجود در چشمان زیبایت، به دنبال بگو و مگو باشید! فقط با یک نگاه گشاد و دلنشین از تو، به باغ گلها می‌رسم.
غافل نی‌ام ز خاصیت مژدهٔ وصالمی‌بالم آنقدر که به دلدار می‌رسم
هوش مصنوعی: من از خاصیت خبر خوش رسیدن به محبوب غافل نیستم و آنقدر خوشحالم که به معشوق خود می‌رسم.
هر چند نیست چون ثمرم پای اختیارراهم به منزلی‌ست که ناچار می‌رسم
هوش مصنوعی: هر چند که ثمر و نتیجه من به اندازهای نیست که خیلی مطرح باشد، اما انتخابم به گونهای است که در نهایت به هدفی که میخواهم می‌رسم.
جسم فسرده را سر و برگ طلب کجاستدل آب می‌شود که به رفتار می‌رسم
هوش مصنوعی: کجاست آن سر و سامان که بتوانم جان تازهای به این بدن خسته بدهم؟ دل من به خاطر رفتارهایم به حالت اشکی درآمده است.
شبنم به غیر سجده چه دارد به پای گلمن هم در آن چمن به همین کار می‌رسم
هوش مصنوعی: شبنم فقط در حال سجده بر روی گل میافتد و من هم در این مرتع با همین عمل به هدفهایم می‌رسم.
بیدل چنانکه سایه به خورشید می‌رسدمن نیز رفته رفته به دلدار می‌رسم
هوش مصنوعی: بیدل مانند سایهای که به طرف خورشید حرکت می‌کند، من هم به آرامی به معشوق خود نزدیک میشوم.