غزل شمارهٔ ۲۲۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات و دردهای عاطفی خود می‌پردازد. او از تأثیر سنگینی و سختی‌هایی که بر مردم وارد شده، حیرت‌زده است و به وجود رگه‌هایی از ناامیدی و عوارض عشق اشاره می‌کند. در آغوشش فقط گل داغ رسوایی جای دارد و از عریانی خود در جامعه نگران است. او به زیبایی و زشتی در زندگی می‌نگرد و نگران بی‌پناهی‌اش در برابر احساساتی است که به او می‌فشارند. شاعر همچنین به یاد معشوقش با اشک و ناله، غم و دلتنگی‌اش را به تصویر می‌کشد و از سادگی و بی‌پناهی خود در این دنیا می‌گوید. در پایان، او برخلاف سختی‌ها، از وفاداری و عشقش سخن می‌گوید و انتظار دارد که عشق و زیبایی به او آرامش دهد.
به نقش سخت رویی‌های مردم بس‌که حیرانمرگ سنگست همچون جوهر آیینه مژگانم
هوش مصنوعی: به خاطر چهرههای محکم و زیبا و رفتار مردم، به شدت شگفتزدهام، گویی که رگهای من از سنگ هستند و این حالت مانند جواهر درون مژگانم میدرخشد.
گلی جز داغ رسوایی در آغوشم نمی‌گنجدز سر تا پا چو جام باده یک چاک‌گریبانم
هوش مصنوعی: در آغوشم فقط درد و رسوایی وجود دارد و هیچ شادی و زیبایی نمیتوانم احساس کنم. از سر تا پا، مانند جامی که در اثر شکستی لبپر شده، دچار آسیب و شکستگی هستم.
حباب از پیرهن آیینه داری می‌کند روشنبه پوشش ساختم تا اینقدرکردند عریانم
هوش مصنوعی: حبابهای آب به دلیل وجود تنگی در پیراهن آینه، درخشان و زنده به نظر میرسند. من هم برای پنهان کردن نقاط ضعف و عریانیام، پوشش و ظاهری ساختهام.
اگر بنیاد مینا خانهٔ گردون به سنگ آیدمنش در چشم همت یک شکست اشک می‌دانم
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت و تقدیر آسمان با سختی و مشکل مواجه شود، من در چشمان اراده و تلاش خود، یک اشک را نشانهٔ شکست می‌دانم.
چراغ کشته دودش زیر دست داغ می‌باشدز نقش پا فروتر می‌تپد گرد بیابانم
هوش مصنوعی: چراغ خاموشی که دودش در زیر دست داغ است، نشانهای از وجود تنهایی و درد در دل من است. من در بیابانی هستم که زیر پاهایم می‌تپد و در آنچه که در اطرافم میگذرد، غرق شدهام.
قیامت داشت بی‌روی تو شمع انجمن بودنگدازم آب زد تا سوختن‌گردید آسانم
هوش مصنوعی: روز قیامت بدون حضور تو برای من مثل شمعی در جمع است؛ آب شمع را ریختم تا سوختن آسانتر شود.
ندارم در دبستان محبت شوق بیکاریبه یادت سطر اشکی می‌نویسم ناله می‌خوانم
هوش مصنوعی: در مدرسه، عشق و محبت را حس نمیکنم، اما در یاد تو، اشکی بر کاغذ می‌نویسم و نالههایم را بلند میکنم.
تماشا مشربم از ساز راحتها چه می‌پرسیجهان افسانه‌گردد تا رسد مژگان به مژگانم
هوش مصنوعی: من از دیدن زیباییها و لذتهای زندگی سیراب میشوم. نپرس از من چه میگذرد، زیرا دنیا به زودی به داستانی شگفتانگیز تبدیل خواهد شد وقتی که چشمانم با چشمانت ملاقات کند.
به تدبیر جنونم ره ندارد حکم مستوریچو مغز پسته هر چند استخوان باشدگریبانم
هوش مصنوعی: به دلیل دیوانگیام، نمیتوانم راهم را پیدا کنم. مثل مغز پسته، که هرچند درونش سختی وجود دارد، اما بیرونش هنوز هم پوشیده است و به همین دلیل نمیتوانم به راحتی خودم را نشان دهم.
عرق پیمای شبنم چون سحر عمریست می‌تازمندارم آنقدر آبی که گرد خویش بنشانم
هوش مصنوعی: شبنم مانند میخواری است که در سحرگاه میتازد و من سالهاست در این حال به سر میبرم. اما آنقدر آب ندارم که حتی بتوانم غبار وجود خود را پاک کنم.
درین محفل مبادا از زبان‌گردن‌کشم بیدلچو شمع از فیض خاموشی‌گریبان ساز دامانم
هوش مصنوعی: در این جمع، ای کاش از من کسی با زبان تند و سرکش سخنی نگوید، زیرا مانند شمع خاموش میشوم و دامنم را به دردسر میاندازد.