غزل شمارهٔ ۲۳۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی وضعیت وجود و عدم تعلق فردی است. شاعر از فقدان وحدت و کثرت در وجود خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نه به شکل مشخصی در می‌آید و نه تعلقی به دنیای مادی دارد. او به فنای خود اشاره می‌کند و از بی‌تفاوتی به عروج آسمانی یا درخشش آفتابی سخن می‌گوید. همچنین، شاعر بیان می‌کند که در جستجوی حقیقت، هیچ‌گونه هویتی ندارد و خود را در حالتی از حیرت و confusion می‌یابد. او به تناقضات و بحران‌های وجودی اشاره می‌کند و در نهایت نشان می‌دهد که یگانگی و حقیقت او در ورای تعلقات ظاهری و خیالی نهفته است.
نه وحدت سرایم نه‌کثرت نوایمفنایم، فنایم، فنایم، فنایم
هوش مصنوعی: نه من در یکدستی هستم و نه در چندگانگی، بلکه من در حال از میان رفتن و نابودی خودم هستم.
نه پایی که گردون فرازد خراممنه دستی که بندد تعین حنایم
هوش مصنوعی: نه پای من به آسمانها میرسد و نه دستی دارم که به چیزی وابستهام کند.
اگر آسمانم عروجی ندارماگر آفتابم همان بی‌ضیایم
هوش مصنوعی: اگرچه در آسمان اوج نمیگیرم و به بلندای آسمان نمیرسم، اما نور و روشنی خاصی هم ندارم که دنیا را روشن کند.
نه شخصم معین نه عکسم مقابلخیال آفرین حیرت خود نمایم
هوش مصنوعی: من نه شخص مشخصی هستم و نه تصویرم میتواند در برابر خاطرات تجسم یابد، بلکه خودم را به طور شگفتانگیزی نشان میدهم.
ز صفر است در دست تحقیق جاممحساب جنون بر خرد می‌فزایم
هوش مصنوعی: در آغاز هیچ بودم، اکنون در جستجوی حقیقت، جامی در دست دارم. در این مسیر، جنون و خرد را برابر میسنجیم و بر آگاهیام میافزایم.
سلامت که می‌جوید از دانهٔ منهوس کوب دندان هفت آسیایم
هوش مصنوعی: کسی که به دنبال سلامتی است، باید توجه کند که من یک دانه هستم و او با کوبیدن دندانهایم، به هفت آسیاب مختلف میرسد.
درتن چارسو‌بم چه سودا چه سودیچو صبح از نفس مایگان هوایم
هوش مصنوعی: در دنیای درونم چه آرزوها و تمناهایی دارم، مانند صبحی که با نفسهای خوب و تازه، عشق و امید را به زندگیام میآورد.
چه مقدار وحشت‌کمین است فرصتکه با هر نفس باید از خود برآیم
هوش مصنوعی: هر چه قدر که لحظهها خطرناک و تنشزا هستند، من باید با هر نفس از خودم فراتر بروم و با چالشها روبرو شوم.
شعور است آثار موجود بودنمن بیخبر هر کجایم، کجایم
هوش مصنوعی: من از وجود خود آگاه نیستم و نمیدانم که کجایم، اما احساسات و نشانههایم نشاندهنده شعور و آگاهیام هستند.
لباس تعلق خیالست بیدلگره نیست جز من به بند قبایم
هوش مصنوعی: اندیشه و احساسات ما معمولاً به ظواهر و داراییهای دنیوی وابستهاند، اما در حقیقت، تنها خود ما هستیم که به آنها وابستهایم و باید از خودمان شروع کنیم تا رهایی و آزادی واقعی را پیدا کنیم.