غزل شمارهٔ ۲۳۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تأمل درباره وضعیت زندگی و مشکلات بشر می‌پردازد. او از افرادی می‌خواهد که از دنیای فریبنده و مادی فاصله بگیرند و به درون خود نگاهی کنند. او به تلاطم‌های زندگی، حرص و نیازهای کاذب انسان‌ها اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که زندگی واقعی در آرامش و سادگی است. شاعر به نیاز به همدلی و رحم بر بندگان خدا اشاره می‌کند و در نهایت به بی‌معنایی دنیا و فریب‌های آن پرداخته و خواستار توجه به حقیقت و معانی عمیق‌تری از زندگی است.
خیز کز درس دویی سر خط عاری گیریمجای شرم‌ست ز آیینه کناری گیریم
هوش مصنوعی: بلند شو، چون از درس و تعلیم فراغت یافتهایم، دیگر از شرم به آینه نگاه نکنیم و در کنار آن از احساس عریانی و بیپوششی فاصله بگیریم.
دست و پاهای حنا بسته مکرر کردیدبعد ازین دامن بی‌رنگ نگاری گیریم
هوش مصنوعی: دست و پاهای خود را رنگین کردید، اما از این پس دامن بیرنگی را برخواهیم گرفت.
نیستی صیقل آیینهٔ رحمت داردخاک‌گردیم و سر راه بهاری گیریم
هوش مصنوعی: ما در این دنیا مثل آینهای هستیم که درخشش رحمت الهی را دریافت می‌کند. باید در مسیر زندگی، پاک شویم و فرصتهای مناسب را به دست بیاوریم.
تا توان سینه به بوی گل و ریحان مالیدحیف پایی که درین دشت به خاری گیریم
هوش مصنوعی: تا زمانی که توانایی دارم، از عطر گل و ریحان لذت میبرم. اما افسوس بر پایی که در این دشت با خارها برخورد کند.
عمرها شد نفس سوخته محمل‌کش ماستبرویم از قدم ناقه شماری گیریم
هوش مصنوعی: سالهاست که ما در این دنیا با غم و اندوه زندگی کردهایم. بیایید از یکدیگر فاصله بگیریم و عدۀ کمی از مسیر را با هم طی کنیم.
زندگی آب شد از کشمکش حرص و هواچند تازبم پی سگ که شکاری گیریم
هوش مصنوعی: زندگی به خاطر تلاشهای بیدلیل و آرزوهای بیپایه به سرعت میگذرد. اکنون به دنبال چیزی هستم که بتواند من را سرگرم کند یا هدفی برای من به همراه داشته باشد.
بنشینیم زمانی پس زانوی ادبانتقام از تک و دو آبله واری گیریم
هوش مصنوعی: بیایید مدتی کنار هم بنشینیم و با احترام و آرامش از مسائلی که ما را آزار میدهد، پاسخ انتقامی بگیریم.
ملک آفاق گرفتیم و گدایی باقیستپادشاهیم اگر کنج مزاری گیریم
هوش مصنوعی: ما به همهی جهان و دستاوردهای آن دست یافتهایم، اما هنوز گدایی و نیازمندی وجود دارد. اگر پادشاه هستیم، باید حتی در گوشهای از زمین، humble و متواضع بمانیم.
دامن دشت عدم منتظر وحشت ماستکاش از تنگی این کوچه فشاری گیریم
هوش مصنوعی: دشت عدم در انتظار ترس و ناامیدی ماست، ای کاش از تنگی این کوچه، فشاری بگیریم و راهی برای فرار پیدا کنیم.
دل سنگین ره صد قافله طاقت زده استپرگرانیم بیا تا کم باری گیریم
هوش مصنوعی: دل ما به خاطر مشکلات و بار سنگینی که دارد، سختی و خستگی زیادی را متحمل شده است. بیایید با هم از این سنگینی کم کنیم و سبکبارتر به مسیر ادامه دهیم.
رحم بر بی کسی خویش ضرور است ضرورمژه پوشیم و سر خود به‌کناری گیریم
هوش مصنوعی: روزی روزگاری از شدت ناتوانی و بیپناهی، باید به خود رحم کنیم و حتی چشمانمان را ببندیم و سر خود را به گوشهای بگذاریم تا از درد این تنهایی دور شویم.
خاک این دشت هوس هیچ ندارد بیدلمگر از هستی موهوم غباری گیریم
هوش مصنوعی: این دشت هیچ جذابیتی ندارد، مگر اینکه از وجودی خیالی و غیرواقعی، گرد و غباری به وجود آوریم.