غزل شمارهٔ ۲۳۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جستجوی خود و هویت واقعی‌اش می‌پردازد. او از عدم وجود و گم‌گشتگی در زندگی‌اش سخن می‌گوید و با آرزوهای خود دست و پنجه نرم می‌کند. شاعر به دنبال حقیقت و چیزهای نایابی است که در دنیای ویران اطرافش گم شده‌اند. او حسرت‌زده از ناکامی‌ها و پشیمانی‌هایش، به دنبال یافتن نشانه‌های خود و معنای عمیق‌تری از زندگی می‌گردد. در این جستجو، از احساسات عمیقش، مانند جنون و اشتیاق، هم سخن می‌گوید و در نهایت، از بیگانگی و تنهایی در دنیای آشنا و سرشار از یادها و خاطراتش حسرت می‌کشد.
به‌کنج نیستی عمریست جای خویش می‌جویمسراغ خود ز نقش بوریای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: من مدتهاست که در گوشهای از وجودم، جای خودم را میطلبم و به دنبال حقیقت وجود خودم هستم. به یاد گذشته و یادآوری از ریشههایم میپردازم تا خود را بهتر بشناسم.
هدایت آرزویم می‌کشم دستی به هر گنجیدرین ویرانه چون اعمی عصای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: در آرزوی هدایت هستم و در این ویرانه مانند یک نابینا که عصای خود را میجوید، دامن به هر گنجی میزنم.
جنون می‌آورد زین کاروان دنباله فهمیدنجز آتش نیست گردی کز قفای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: این عمل به جنون میانجامد و فقط شعلههای آتش را به همراه دارد. من در جستجوی چیزی هستم که از خودم به جای گذاشتهام.
ز بس حسرت‌کمین جنس مطلبهای نایابمز هرکس هر چه‌گم شد من برای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: به خاطر حسرتی که بر روی چیزهای نایاب دارم، هر چیزی که از هر کسی گم شده، من به دنبال آن میگردم تا برای خودم پیدا کنم.
جهانی آرزوها پخت و رفت از خود به ناکامیدو روزی من هم اینجا خونبهای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: در جهانی که پر از آرزوهاست، من هم مانند دیگران به شکست و ناکامی دچار شدم و حالا در اینجا به دنبال جبران و تحصیل بهایی هستم که به خاطر این ناکامی‌ها از دست دادهام.
خیالی کو که نتوان یافت نقش پردهٔ خاکشسراغ هر چه خواهم ز‌یر پای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: شخصی را می‌جویم که نتوان او را پیدا کرد، همانطور که در دنیای مادی نمیتوان به سادگی نشان خاک را یافت. هر آنچه را که میخواهم در ز‌یر پای خود جستوجو میکنم.
محیط از وضع موج آغوش پروازی نمی‌خواهدمن این بیگانگی از آشنای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: محیط اطرافم به من آزادی نمیدهد و من در پی این هستم که از فاصلهای که با آشنایانم دارم، رهایی یابم.
چه مقدار از دماغ نارسایی ناز می‌بالدکه آن‌گل پیرهن را در قبای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: چه اندازه از حس خودخواهی و ناز به خود میبالد که من آن گل زیبا را در لباس خود به دنبال میگردم.
به خاکستر نفس دزدیده‌ام چون شعله معذورمبقایی کرده‌ام گم در فنای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: من از نفس خود خاکستر شدهام و مانند شعلهای سرشار از عذر و دلیل، در وجودم چیزی باقی نگذاشتهام. در حالتی گم شدهام که در جستجوی خودم در میان نابودیام هستم.
نیستانی به ذوق ناله انشا کرده‌ام بیدلز چندین آستین دست دعای خویش می‌جویم
هوش مصنوعی: در دلم شور و شوقی به خاطر نالهها و احساساتم دارم. بیدل شعر میسرایم و از طریق دعا و درخواستهای خود به دنبال یاری و امید هستم.