غزل شمارهٔ ۲۵۱۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و دردناک شاعر است. او به دنبال پیدا کردن اعتبار و هویتش در دنیایی است که خاک و غبار مانع از نمایان شدن آن می‌شود. شاعر از خجالت و درون‌گرایی‌اش می‌گوید و به ناتوانی‌اش در ابراز خود اشاره دارد.
او به آهنگ روحش که در پی وفاست می‌بالد، ولی در عذاب آن احساس می‌کند. شاعر به آتش عشق و وفا اشاره می‌کند که در دلش شعله‌ور است. در ادامه، او به وجود خود و اینکه تنها عدم را تجربه می‌کند، اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند شمعی در انتظار نور زندگی است.
شاعر در جستجوی حقیقت و عبرت‌هاست و می‌خواهد دنیای درونی‌اش را در آینه‌ای روشن ببیند. در نهایت، او به تنهایی‌اش و بی‌سرمایه‌گی‌اش در زندگی اشاره می‌کند و به شوق و وحشتش از عدم و عدم وجودش می‌پردازد.
درین وادی که می‌یابد سراغ اعتبار منمگر آیینه گردد خاک تا بینی غبار من
هوش مصنوعی: در این مکان، اگر کسی بخواهد به ارزش واقعی من پی ببرد، تنها به آینه‌ای نیاز دارد که غبار من را نشان دهد.
کجا بال وچه طاقت تا زنم لاف پرافشانینفس در خجلت اظهار کم دارد شرار من
هوش مصنوعی: من کجا قدرت دارم که به خود بزرگنمایی بپردازم، در حالی که نفس و وجودم در خجالت است و شعلهی درونم کمنور شده است؟
ز ساز مدعا چون سبحه جز کلفت نمی‌بالدبه‌جای نغمه یکسر عقده پرورده‌ست تار من
هوش مصنوعی: از ساز و آواز دلخواه، فقط گردن کلفت است که میچرخد و به جای نغمه، تمام وجودم پر از احساسات و گرههای نهفته است.
به‌این آتش که دل در مجمر داغ وفا داردچه امکانست گردد شمع خامش بر مزار من
هوش مصنوعی: این دل که در آتش عشق وفا میسوزد، چگونه ممکن است که شمعی خاموش بر مزار من شود؟
درین عبرت سرا بگذار محو چشم حیرانممباد از بستن مژگان گره افتد به کار من
هوش مصنوعی: در این مکان filled با عبرتها، دلم می‌خواهد مغناطیس چشمان شگفتزدهام را فراموش نکنم تا از بستن پلکهایم، مشکلی برای کارم پیش نیاید.
فنا مشتاقم اما سخت بی‌سرمایه آهنگمفلک چون سنگ بر دوش شرر بسته‌ست بار من
هوش مصنوعی: من به فنا و نابودی راغب هستم، اما در این راه بیوسائل و تهیدستم. آسمان، همچون سنگی بر دوش من، بار سنگینی از آتش و درد را بر دوش دارد.
چو آن شمعی‌که پرتو در شبستان عدم داردسفیدی کرد راه زندگی در انتظار من
هوش مصنوعی: مانند شمعی که در تاریکی عدم نورافشانی می‌کند، روشنیاش راه زندگیام را در انتظار من روشن کرده است.
ندارد هستی‌ام غیر ازعدم مستقبل و ماضیچو دریا هر طرف در خاک می‌غلتد کنار من
هوش مصنوعی: هستی من فقط به عدم مرتبط است، نه به آینده و نه به گذشته. مانند دریا که در اطراف من در خاک میچرخد و جاری است.
نگاه عبرت از هر نقش پا با سرمه می‌جوشدتو هم آیینه روشن کن ز وضع خاکسار من
هوش مصنوعی: با دقت به هر اثری که انسانها بر زمین گذاشتهاند، درس عبرتی بیاموز. حالا تو هم به من بیندیش و با روشن کردن آینهات، حال و وضعیت من را بهتر ببین.
به صد تمثال رنگ رفته استقبال من داردبه هر جا می‌روم آیینه می‌گردد دچار من
هوش مصنوعی: به تعداد زیادی از تصاویری که زود رنگ باختهاند، از من استقبال می‌شود و هر جا که می‌روم، آیینهها به نوعی تحت تأثیر من قرار میگیرند.
چو شبنم یکدو دم فرصت کمین وحشتم بیدلنی‌ام گوهر که خودداری تواند شد حصار من
هوش مصنوعی: من مانند شبنم هستم که در دو لحظه بهراحتی در دام خطر قرار میگیرد. من بیدل و بیپروا نیستم، بلکه گوهری هستم که میتواند در برابر چالشها مقاومت کند و خود را از خطرات دور نگه دارد.