غزل شمارهٔ ۲۵۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس عمیق ناامیدی و سردرگمی خود اشاره می‌کند. او خود را موجودی در وضعیت مابین وجود و عدم می‌بیند و از این می‌نالد که نه خوشحال است و نه غمگین. او نمی‌تواند خود را به طور واضح تعریف کند و در جستجوی هویتی است که در آن احساس کند وجود دارد. به نوعی به پرسش‌های فلسفی درباره وجود و عدم پاسخ می‌دهد و تضادهای زندگی را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که کمالش در همین عدم وجود است و زندگی‌اش را در سرگشتگی و تنهایی می‌یابد.
چنین کشتهٔ حسرت کیستم من؟که چون آتش از سوختن زیستم من
هوش مصنوعی: من کسی هستم که به خاطر ناکامیها و حسرتهایم مانند آتش میسوزم و زندگیام را با درد و رنج سپری میکنم.
نه شادم نه محزون، نه خاکم نه گردوننه لفظم نه مضمون، چه معنیستم من؟
هوش مصنوعی: من نه خوشحال هستم و نه ناراحت، نه خاک زمینم و نه آسمان، نه کلامم و نه محتوای آن، پس من چه چیزی هستم؟
نه خاک آستانم، نه چرخ آشیانمپری می‌فشانم، کجاییستم من؟
هوش مصنوعی: من نه خاک زیر پایم هستید و نه چرخ زندگیام، بلکه من مانند یک پری در دنیا پراکندهام و در جستجوی جایی خاص هستم.
اگر فانی‌ام, چیست این شور هستی؟وگر باقی‌ام، از چه فانیستم من؟
هوش مصنوعی: اگر من فنا یافتهام، پس این احساس زندگی و شوق به چه علت است؟ و اگر من باقی‌ام، پس چرا در این عالم فانی قرار دارم؟
بناز ای تخیل، ببال ای توهمکه هستی گمان دارم و نیستم من
هوش مصنوعی: ای تخیل، به خود ببال و شکوه کن، چرا که من همیشه توهّم و خیال تو هستم و در واقع وجود ندارم.
هوایی در آتش فکنده‌ست نعلماگر خاک گردم، نمی‌ایستم من
هوش مصنوعی: هوا به قدری گرم و سوزان است که اگر هم به خاک تبدیل شوم، تسلیم نمیشوم و ایستادگی میکنم.
نوایی ندارم نفس می‌شمارماگر ساز عبرت نی‌ام، چیستم من؟
هوش مصنوعی: در درونم هیچ صدایی وجود ندارد و تنها به شمارش نفسهایم مشغولم. اگر آموزهای برای عبرتآموزی نداشته باشم، پس من چه هویتی دارم؟
بخندید ای قدردانان فرصتکه یک خنده برخویش نگریستم من
هوش مصنوعی: ای کسانی که قدر فرصتها را میدانید، بخندید! چرا که من یک بار با خندهام به خودم نگریستم.
در این غمکده کس ممیراد یارببه مرگی که بی‌دوستان زیستم من
هوش مصنوعی: در این مکان غمآلود، هیچ کس نمیمیرد. ای کاش به مرگی بمیرم که در آن تنها نیستم و دوستانم همراه من هستند.
جهان گو به سامان هستی بنازدکمالم همین بس که من نیستم من
هوش مصنوعی: جهان به نظم و تدبیر خود افتخار می‌کند، اما من به اندازهی نبودن خود، به کمال رسیدهام.
به این یک نفس عمر موهوم بیدلفناتهمت شخص باقیستم من
هوش مصنوعی: در این زندگی کوتاه و ناپایدار، من به نوعی به این اتهام برخورد کردهام که وجودم همیشه باقی خواهد ماند.