غزل شمارهٔ ۲۵۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شدت عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از خال فتنه معشوقش یاد می‌کند و به توصیف جذبه و تأثیر عمیق او بر خود می‌پردازد. او از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که عشقش به معشوق چنان قوی است که حتی سجده‌اش را هم نمی‌تواند به جا آورد.
شاعر در دل احساسات عمیق خود، به بهار و زیبایی‌های طبیعی اشاره کرده و می‌گوید که عشقش مانند شعله‌ای است که همه چیز را رنگین می‌کند. او از نگرانی‌های خود درباره معشوق حرف می‌زند و در نهایت به حسرت و تمایلش برای نزدیکی به او اشاره می‌کند، و می‌گوید که عشقش یک حس عمیق و کمین در دل او ایجاد کرده است.
شعر نشان‌دهنده پیچیدگی احساسات، دلتنگی و شیدایی شاعر است که همچنان عاشق و شیدای معشوق باقی مانده است.
به‌کنج ابروی دلدار خال فتنه کمینسیاهپوش سیه خانه‌ای‌ست گوشه‌نشین
هوش مصنوعی: در گوشه ابروی محبوب، نشانهای از فریب و فتنه وجود دارد و در آنجا، کسی با لباس سیاه مثل یک ساکن تنها به کمین نشسته است.
چو سایه، جذبهٔ خورشید او سراپایم،چنان ربود که نگذاشت سجده‌ام به جبین
هوش مصنوعی: مانند سایه، جاذبهٔ خورشید او تمام وجودم را فراگرفته است، به گونهای که مانع از آن شد تا بتوانم برای او سجده کنم.
سراغ مردمک از چشم ما مگیر و مپرسخیال خال سیاه تو کرده است کمین
هوش مصنوعی: به دنبال مردمک چشم ما نباش و از آن نپرس، زیرا فکر می‌کند که خال سیاه تو در کمین است.
هوای گلشن یاد ترا بهاری هستکزو چو شعله توان کرد ناله‌ها رنگین
هوش مصنوعی: در دل بهارگاهی، یاد تو مانند هوای گلستان است، که از آن سرزمین، مانند شعله‌ای به خروش درآمده و نغمهها را به رنگی زیبا درآورده است.
چو صبح از دم تیغ تو پای تا به سرمجراحتی‌ست که دارد تبسمی نمکین
هوش مصنوعی: وقتی صبح از تیغ تو میدرخشد، جراحتی بر تمام بدنم وجود دارد که باعث می‌شود لبخندی شیرین بر چهرهام بنشیند.
به شعله‌کاری غیرت هزار دوزخ نیستبسوز هستی‌ام، اما به سوی غیر مبین
هوش مصنوعی: آتش غیرت من به اندازهای فراوان است که هیچ عذابی نمی‌تواند مرا بسوزاند. وجودم در حال سوختن است، اما به کسی غیر از خودم نگاه نکن.
به جلوه‌ات رگ گلدسته بند مژگانمبهار می‌چکد اینجا ز دامن گلچین
هوش مصنوعی: جلوه و زیبایی تو باعث شده است که اشکهای مژگانم مانند باران بهاری بر روی گلهای چیده شده بریزد.
ز بس به حسرت رنگ حنا گداخته‌امز خاک من‌کف پای تو می‌شود رنگین
هوش مصنوعی: به خاطر آرزوی رنگ حنا در دلم، به قدری داغ شدهام که خاک وجودم به رنگ پای تو در میآید.
هجوم حیرتم از نقش پای خود دریابتو می‌خرامی و من نقش بسته‌ام به زمین
هوش مصنوعی: توجه کن که من در حال غرق شدن در حیرت هستم و باید این را بفهمی. تو آزادانه حرکت میکنی، اما من به زمین وابستهام و نمیتوانم از جایی که هستم دور شوم.
چو کوه غیر زمینگیری‌ام علاجی نیستشکست در ره من شیشه‌ها دل سنگین
هوش مصنوعی: مثل کوه استوار و ناپرست هستم و شکست ناپذیر، از این رو هیچ راهی برای زمینگیر کردن من وجود ندارد. در مسیر من، تنها شیشههایی وجود دارد که دلها را سنگین و اندوهناک می‌کند.
تپیدن از چه جرس وام بایدم کردننفس ندارم و دل ناله می‌کند تلقین
هوش مصنوعی: از چه زنگی بخوانم، وقتی که نفس ندارم و دلم در درونم ناله می‌کند.
ز سر برآر هواهای عافیت طلبیبه عالمی‌که منم سایه نیست سایه‌نشین
هوش مصنوعی: نگذار دغدغههای راحتطلبی تو را از انتخابهای بزرگ و واقعی دور کند. من در جهانی زندگی میکنم که فقط در سایهها نمیتوانم بمانم و باید به جلو بروم.
درین حدیقه سرو برگ خواب ناز کراستبهار هم زپر رنگ می‌کند بالین
هوش مصنوعی: در این باغ زیبا، سرو درختی که برگهایش خواب آلود است، بهار هم با رنگهای خود بر بالین آن مینشیند.
بهار لالهٔ این باغ دیده‌ای بیدلتو هم به‌خاتم دل داغ نه به‌جای نگین
هوش مصنوعی: بهار لالههای این باغ را دیده‌ای، بیدل! تو نیز دل شکستهات را به جای نگین، با داغی که بر آن است تزیین کن.