غزل شمارهٔ ۲۵۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به درد و حسرت عاشقانی می‌پردازد که در جستجوی عشق و وصال هستند. شاعر به ایجاد فاصله از دنیا و مسائل آن اشاره کرده و به دوستش توصیه می‌کند که از دام‌های هوس دوری کند. او به زیبایی‌های ظاهری زندگی (گلستان) اشاره می‌کند که در واقع ندامت‌آور است و از رنج‌های ناشی از عشق و فراق سخن می‌گوید. شاعر از چالش‌های زندگی و فنا یاد می‌کند و بر لزوم کنترل نفس و آرامش در برابر مشکلات تاکید می‌کند. در نهایت، پیغام حسرت و آرزوهای ناتمام را به تصویر می‌کشد و به درد دل خود و عشق ناچیزش اشاره می‌کند.
ای بیخبر به درد دل ما رسیده روشور سپند محفل حسرت شنیده رو
هوش مصنوعی: ای آن که از غم و غصههای ما بیخبری، در جمعی که پر از آتش حسرت است، صدای درد دل ما را شنیدهای.
از پیچ و تاب دام هوس احتراز کنزین دود همچو شعله غبار کشیده رو
هوش مصنوعی: از گزند وسوسهها دوری کن و از خشم و ناراحتی مثل دودی که در آتش میپیچد دور شو.
زین گلستان که رنگ بهارش ندامتستمحمل به دوش آه چو صبحی دمیده رو
هوش مصنوعی: از این گلستان که بهار آن حسرتانگیز است، با آهی سنگین مثل صبحی که دمیده، بار را بر دوش میگذاری و میروی.
آخر ازین زیانکده نومید رفتنستخواهی رفیق قافله خواهی جریده رو
هوش مصنوعی: در نهایت، از این مکان ناامید کننده باید رفت. اگر میخواهی همسفر جماعت باشی یا به تنهایی قدم برداری، هر دو گزینه موجود است.
در گلشنی که رنگ بهارش ندامت‌ستای شبنم بهار تماشا ندیده رو
هوش مصنوعی: در باغی که زیبایی تابستانش مایهی افسوس است، ای شبنم بهار، از زیباییات لذت نبر و خود را پنهان کن.
چون شعله در طریق فنا اضطراب چیستضبط نفس کن و قدمی آرمیده رو
هوش مصنوعی: در مسیر نابودی، مانند شعلهای در حال نوسان و اضطراب هستی. آرامش کن و با اطمینان قدمی بردار.
در تنگنای خانهٔ گردون هلال وارخواهی سرت به سقف نیاید خمیده رو
هوش مصنوعی: در شرایط سخت و دشواره زندگی، اگر خود را خمیده و محدود احساس کنی، باید سعی کنی که به افقهای بالاتر نگاه کنی و اجازه ندهی که این تنگنا تو را به زمین بزند.
ای صبح کاروان فنا سخت بیکس استبر روی خود همان نفس خود دیده رو
هوش مصنوعی: ای صبح، کاروان فنا به شدت تنهاست، زیرا بر چهرهاش فقط نفس خود را مشاهده می‌کند.
کیفیت گداز دل از می رساتر استیک جرعه از قرابهٔ ما هم چشیده رو
هوش مصنوعی: حالت نرم و شعلهور دل به می شراب شبیهتر است، فقط یک جرعه از پیالهٔ ما را هم بچش.
شاید ز ترک جهد به جایی توان رسیدگامی در این بساط به پای بریده رو
هوش مصنوعی: شاید با تلاش و کوشش بتوان به موفقیتی دست یافت، حتی اگر گامهایی که برمیداریم ناقص و نامطمئن باشد.
ما از در امید وصالت نمی‌رویمگو دل به حسرت آب شو و خون ز دیده رو
هوش مصنوعی: ما به خاطر امید به وصال تو نمیرویم، حالا که دل ما پر از حسرت است، بهتر است که مانند آب بریزیم و اشکهامان را از چشمانمان بریزیم.
پیغام حسرت من بیدل رساندنی استای اشک یار می‌رود اینک دویده رو
هوش مصنوعی: اشک من مانند پیامی از حسرت است که باید به بیدل برسد. ای اشک، یار من اکنون در حال رفتن است و من به شدت ناراحتم.