غزل شمارهٔ ۲۵۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به جستجوی جنون و عشق و حالت‌های درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از وضعیت خود و دلتنگی‌ها سخن می‌گوید، با استفاده از تصاویری مانند ویرانی، آتش و خاکستر، به احساساتی عمیق و بی‌نظمی در زندگی اشاره می‌کند. او از کم‌طاقتی و کم‌ظرفیتی هوش خود می‌نالید و به دنبال شمعی است که نور و امید را به او بازگرداند. همچنین، او به دلتنگی‌ها و آرزوهایش، در جستجوی نیازی عمیق اشاره می‌کند و به نوعی به رویاها و زیبایی‌های زندگی اشاره دارد. در نهایت، او به محدودیت‌های وجودی و حجاب‌هایی که او را از حقیقت دور می‌کنند، تأکید دارد و می‌خواهد از قفس خود رها شود.
کجایی ای جنون، ویرانه‌ات کوخس و خاریم، آتشخانه‌ات کو
هوش مصنوعی: کجایی ای دیوانگی؟ کجا رفتهای؟ ما با درد و رنج در دل آتش نشستهایم و انتظار تو را میکشیم.
الم پیمایم از کم‌ظرفیِ هوششرابِ عافیت، پیمانه‌ات کو
هوش مصنوعی: من از کم ظرف بودن هوش خود شکایت دارم، ای عافیت! پیمانه‌ات کجاست که بتوانم از آن بنوشم؟
تو شمعِ بی‌نیازی‌ها برافروزمگو خاکسترِ پروانه‌ات کو
هوش مصنوعی: تو منبعی از نیازهای دیگران هستی، بنابراین این جمله را نگو که خاکستر پروانه‌ات کجاست.
اگر اشکی، چه شد رنگِ گدازتوگر آهی، رمِ دیوانه‌ات کو
هوش مصنوعی: اگر اشکی ریختی، چه تفاوتی دارد با رنگ دلبر تو، و اگر آهی کشیدی، کجاست آن شور و شوق دیوانگیت؟
اگر ساغرپرستِ خوابِ نازیچو مژگان لغزشِ مستانه‌ات کو
هوش مصنوعی: اگر فنجان پر از شراب، خواب زیبایی را به یاد مژگان لطیف و جذابت به من میدهد، پس کجاست آن لحظهی شیطنتآمیز و دلربای تو؟
گرفتم موشکافِ زلفِ رازیزبانِ بینوای شانه‌ات کو
هوش مصنوعی: موهایت را با دقت بررسی کردم، ولی چه بسا راز گویای شانه‌ات را پیدا نکردم.
ز هستی تا عدم، یک نعره‌واریو لیکن همتِ مردانه‌ات کو
هوش مصنوعی: از وجود تا نیروی عدم، صدایی وجود دارد، اما کجاست آن اراده و همت مردانه تو؟
کمانِ قبضهٔ آفاقی امابرون از خود، سراغِ خانه‌ات کو
هوش مصنوعی: کمان آسمانی که زوایای جهان را دربر گرفته، اما خبری از تو نیست. کجاست خانه‌ات؟
بساطِ وهم، واچیدن نداردنوا افسانه‌ای، افسانه‌ات کو
هوش مصنوعی: دنیای پر زرق و برق و شگفتی که انتظار داشتم وجود ندارد، پس کجاست آن داستان زیبا و افسانه‌ای که برای آن انتظار کشیده بودم؟
حجابِ آشنایی، قیدِ خویش استز خود گر بگذری، بیگانه‌ات کو
هوش مصنوعی: حجاب آشنایی همانند زنجیری است که ما را به خودمان محدود می‌کند. اگر از این محدودیت که ناشی از آشنایی است عبور کنی، دیگر بیگانهای در کار نخواهد بود.
ندارد این قفس سامانِ دیگرگرفتم آب شد دل، دانه‌ات کو
هوش مصنوعی: این قفس دیگر حال و هوای خوبی ندارد و من در این شرایط احساس میکنم که دل من به شدت غمگین و بیتاب است. به دنبال تو هستم و نمیدانم کجا هستی.
سرت بیدل هوا فرسود راهیستدماغِ کعبه و بتخانه‌ات کو
هوش مصنوعی: سر تو دچار بیتابی است و راهی طولانی در پیش دارد، اما راهی که به کعبه و بتخانه میرسد کجاست؟