غزل شمارهٔ ۲۶۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی مسایل انسانی و روحی می‌پردازد. او از بی‌ثباتی دنیا و تأثیرات آن بر زندگی انسان‌ها صحبت می‌کند. در هر سطر، مثالی از ناامیدی و حرص، و همچنین حسرت و جدایی از حقیقتی برتر ارائه می‌دهد. او به مواجهه انسان با قضا و قدری اشاره می‌کند و بر این باور است که تلاش‌های انسانی در مقابل سرنوشت، به‌سختی نتیجه‌ای خواهد داشت. همچنین، غنای محبت الاهی و نیاز به اتصال به حقیقت را بیان می‌کند. شاعر به کشف معنای زندگی و عدم قطع امید از آن تشویق می‌کند، در حالی که به ناکامی‌ها و دشواری‌های موجود در مسیر تاکید می‌کند. در نهایت، او بر اهمیت توجه به روح و ذات انسانی در مقابل جذبه‌های دنیا تأکید دارد.
چیست گردون کاینقدر در خلق غوغا ریختهسرنگون جامی به خاک تیره صهبا ریخته
هوش مصنوعی: چرا این چنین دنیای گردان در بین مردم ایجاد تلاطم کرده است؟ آیا دلیل آن این است که جامی پر از شراب به خاک افتاده و همه جا را به هم ریخته است؟
گرد ما صد بار از صحرای امکان رفته‌اندتا قضا رنگی برای نام عنقا ریخته
هوش مصنوعی: هزاران بار از بیابان امکان و وجود گذشتهاند تا برای نام پرندهی افسانهای عنقا رنگی از قضا فراهم کنند.
آه از این حرص جنون جولان که از سعی املخاک دنیا برده و بر فرق عقبا ریخته
هوش مصنوعی: ای کاش از این حرص و جنون رهایی بیابیم؛ حرص و جنونی که تلاش برای به دست آوردن دنیا باعث شده و به جای پاداش واقعی، عواقب ناگواری را برای ما به ارمغان آورده است.
قطع امید قیامت‌کن که پاس مدعادر غبار دی هزار امروز و فردا ریخته
هوش مصنوعی: امید به قیامت را قطع کن، زیرا رسیدگی به خواستهات در میان غبار هزاران روز امروز و فردا گم شده است.
تا نیفشانی به سر خاک بیابان امیدجمع نتوان کرد آب روی صد جا ریخته
هوش مصنوعی: تا زمانی که گل نباشد و درختی در بیابان وجود نداشته باشد، امیدوار به جمعآوری آب در آنجا نخواهیم بود؛ چرا که آب در صد مکان گوناگون به هدر رفته است.
زیر دیوار که باید منت راحت کشیدسایهٔ مو هم شبیخون بر سر ما ریخته
هوش مصنوعی: زیر دیوار، باید صبر و آرامش را تحمل کنیم؛ حتی سایهٔ موی کسی هم میتواند به ما آسیب برساند.
حسرت تعمیر بنیاد قناعت داشتیمخاک ما را کرده گِل آب رخ ما ریخته
هوش مصنوعی: ما حسرت ساختن و استحکام بنیاد قناعت را داشتیم، اما وضعیت ما به گونهای است که خاک ما تبدیل به گل شده و آب چهره ما را خراب کرده است.
گر مروت مشربی با چین پیشانی مسازاز تُنُک‌رویی دم شمشیر خون ها ریخته
هوش مصنوعی: اگر مروت و انسانیت داری، با ابروان هفتخط و چهره زیبا بازی نکن. چرا که از چهره نرم و ملایم، خونها بر زمین ریخته شده است.
از ازل‌گمگشتهٔ آغوش یکتای توامتا به کی جویم کف خاکی به دریا ریخته
هوش مصنوعی: من از ابتدا گم شده در آغوش یکتای تو هستم و نمیدانم تا کی باید به دنبال ذرهای از خاک باشم که به دریا ریخته شده است.
تا ز هر عضوم سجود آستانت گل کندپیکری چون آب می‌خواهم سراپا ریخته
هوش مصنوعی: من می‌خواهم تمام وجودم مثل آب ریخته شود و در برابر تو سجده کند و به تو احترام بگذارد.
تا توانی بیدل از تعظیم دل غافل مباششیشه‌گر نقد نفس در جیب عنقا ریخته
هوش مصنوعی: تا جایی که میتوانی، بیاحترامی به دل را فراموش کن. شیشهگری که در جیب خود روح و وجودش را نگهداشته، نباید بیمبالات باشد.