غزل شمارهٔ ۲۶۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت مژه و خواب اشاره دارد و از عشق و غفلت سخن می‌گوید. با تصویرسازی نرگسستان و اشاره به گفت‌وگوهای عمیق و نادر، شاعر به احساسات و ارتباطات انسانی پرداخته است. خودآرایی و حالت‌های مختلف عشق همچون مستی و مخموری به تصویر کشیده شده‌اند. در نهایت، شاعر بر مفهوم‌های ظریف و معانی عمیق در دل انسان تأکید می‌کند.
مژه‌واری ز خواب ناز جستیدو عالم نرگسستان نقش بستی
هوش مصنوعی: چشمان تو که مثل مژهها هستند، از خواب آرامش بیرون آمدند و در نتیجه، دو جهانی پر از زیبایی و گلهای نرگس به وجود آمد.
تغافل مهرگنج‌کاف و نون بودتبسم کردی و گوهر شکستی
هوش مصنوعی: غفلت از چیزهای ارزشمند باعث شده که تو با لبخند به حواشی بپردازی و از حقیقتهای باارزش دور شوی.
ز آهنگی‌که افسون نفس داشتعنان صور بر عالم گسستی
هوش مصنوعی: صدای دلنوازی که حالتی سحرآمیز داشت، باعث شد تا شکلها و تصاویر از قید و بند خود رها شوند و به دنیای جدیدی راه پیدا کنند.
مگر با آن میان ربطی نداردسخن بر معنی نایاب بستی
هوش مصنوعی: آیا نمیتوانی ارتباطی بین آنچه گفتهای و معنای نایابی که ارائه دادهای پیدا کنی؟
محیط آنگه محاط قطره حرف استکه می‌داند چسان در دل نشستی
هوش مصنوعی: محیط فقط زمانی میتواند به دور یک قطره وجود بیابد که آن قطره بداند چگونه و با چه احساسی در دل آن محیط جای گرفته است.
خودآرایی چه مستور و چه اظهارخراباتی چه مخموری چه مستی
هوش مصنوعی: زیبایی خود را به طرز پنهانی یا آشکار نشان میدهی، در حالی که حالتی از نشئگی و سرمستی را در خودت داری.