غزل شمارهٔ ۲۶۶۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به رنج و مشکلاتی که از بودن در جهان هستی ناشی می‌شود، اشاره می‌کند. او از شهرت و هوس‌هایی که انسان را به رسوایی می‌کشانند، گلایه می‌کند و می‌گوید که این زندگی، رنج‌بار است و زیبایی را از چشم می‌پوشد. شاعر به ناچاری انسان در این دنیا و تنگنای زندگی اشاره می‌کند و در عین حال، غم و اندوه تن‌پروری و وابستگی‌های مادی را نقد می‌کند. او به مفهوم غیبت از این دنیا و ناپایداری زندگی می‌پردازد و تأکید می‌کند که باید به دنبال حقیقت و معنای عمیق‌تر زندگی باشیم تا از غفلت و مشکلات این دنیا رهایی یابیم. در نهایت، شاعر آرزو دارد تا در دنیای عدم، آرامش و آسایش یابد.
چه می‌شدگر نمی‌زد اینقدر رنج نفس هستیمرا رسوای عالم کرد این شهرت هوس هستی
هوش مصنوعی: اگر این همه درد و suffering وجود نداشت، شاید اوضاع بهتر میشد. اما حالا، این زندگی و شهرت ناشی از خواستهها و هوسهایم، مرا در معرض قضاوت دیگران قرار داده و رسوای جهان کرده است.
شرار جسته از سنگ انفعالش چشم می‌پوشدبه این هستی‌که من دارم نمی‌خواهد نفس هستی
هوش مصنوعی: شعلهای که از سنگی به وجود آمده، به تأثیر آن بیتوجهی می‌کند. در واقع، این هستی که من دارم، به نوعی نمی‌خواهد وجود خود را ادامه دهد.
گر اقبال هوس را عزتی می‌بود در عالمقضا از شرم کم می‌بست بر مور و مگس هستی
هوش مصنوعی: اگر بخت و شانس در دنیا جایگاه والایی داشت، از خجالت، وجود حشرات کوچکی مانند مور و مگس را نادیده میگرفت.
هوای عافیت صحرای مانوس عدم داردنمی‌سازد عزیزان، با مزاج هیچکس هستی
هوش مصنوعی: هوای راحتی و آسایش در دنیای بیخبری، فراموشی از آنچه در اطراف میگذرد را به ارمغان میآورد و نمیتواند با روحیه هیچیک از عزیزان سازگار باشد.
غریب است ازگرفتاران، غم تن پروری خوردنحذر زبن دانه و آبی‌که دارد در قفس هستی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که افرادی که در درد و مشقت هستند، باید از زندگی راحت و بیدغدغه پرهیز کنند. آنها باید آگاه باشند که حتی در قفس دنیا، آنچه دارند، به نوعی محدود و وابسته است و نباید از آن غافل شوند.
تو بر جمعیت اسباب مغروری و زبن غافلکه آخر می‌برد در آتشت زین خار و خس هستی
هوش مصنوعی: تو در میان جمعیت مشغول به خودبزرگبینی هستی و از چیزهایی که تو را به خطر میاندازد غافل هستی، در حالی که از این برهها و علفها به آتش دچار خواهی شد.
خروش الرحیلی بشنو و از جستجو بگذرسراغ‌کاروان دارد در آواز جرس هستی
هوش مصنوعی: صدای آرامش را بشنو و از کاوشهای بیفایده دست بردار، زیرا کاروان زندگی در صدای زنگ جرس در حال حرکت است.
نبودی، آمدی و می‌روی جایی که معدومیزمانی شرم باید داشتن زین پیش و پس هستی
هوش مصنوعی: تو که نه بودی، اکنون آمدهای و به جایی می‌روی که انگار خبری از تو نیست. باید زمان گذشته و آینده را در نظر بگیری و از این وضعیت شرمنده باشی.
مزاری راکه می‌بینم دل از شوق آب می‌گرددخوشا جمعیت جاوبد و ذوق بی‌نفس هستی
هوش مصنوعی: هر بار که به این قبرستان نگاه میکنم، دلام از شادی پر می‌شود. چه خوب است که آنجا جمعیتی از اهل دل است و حس زندگی در آنجا به وضوح حس می‌شود.
تظلم در عدم بهر چه می‌برد آدمی بیدلدرین حرمان سرا می‌داشت گر فریادرس هستی
هوش مصنوعی: آدمی دلسوخته در این مکان پر از ناکامی، از بیعدالتی و بیاعتنایی چه سودی می‌برد؟ اگر تنها کسی بود که میتوانست به او کمک کند.