غزل شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و دردهای عاشقانه پرداخته است. شاعر با استفاده از تشبیه و استعاره، به زیبایی لبان، چهره و قامت معشوق اشاره می‌کند و به تضاد طعم تلخی و شیرینی عشق می‌پردازد. همچنین، شاعر از احساس تنهایی و غم جدایی صحبت می‌کند و زیبایی‌های عشق را غیرقابل وصف می‌داند. در نهایت، شاعر با ذکر نام افرادی چون خسرو و محمد، به عظمت و ارزش عشق و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند.
اگر از خوردن می لعل لبت رنگینستبی‌سبب چیست که می تلخ و لبت شیرینست
هوش مصنوعی: اگر لبهایت از نوشیدن شراب رنگین شدهاند، بیدلیل نیست که این شراب تلخ است و لبهایت شیرین به نظر میرسند.
حور در سایهٔ طوبی اگرش جاست چراطوبی قد تو در سایهٔ حورالعینست
هوش مصنوعی: اگر حورهای بهشتی در سایهٔ درخت طوبی قرار دارند، پس چرا قد تو در سایهٔ آن حورهای زیبا قرار نگیرد؟
چهرهٔ من نه سپهرست چرا همچو سپهرهرشب از اشک روان جلوه‌گه پروینست
هوش مصنوعی: چهرهٔ من مانند آسمان نیست، اما چرا هر شب با اشکهایم به زیبایی ستارهها میدرخشد؟
دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلندراستی کور به آن دیده که کوته‌بینست
هوش مصنوعی: چشم من وقتی تو را دید، به عظمت و زیباییات غبطه خورد. اما کسی که بینایی محدود دارد، نمیتواند زیبایی تو را به درستی ببیند.
به سرت گر سر من بی‌‌تو به بالین سودهسر و پا سوخته را کی هوس بالینست
هوش مصنوعی: اگر سر من بر بالین تو نباشد، زخمها و دردم را چه کسی خواهد دید؟ آیا میتوانم به آرامش و استراحت فکر کنم؟
این مرا بس که ز وصل صنمی لاله عذارشب و روز و مه و سالم همه فروردینست
هوش مصنوعی: این کافی است برای من که به خاطرِ وصال معشوقی با چهرهای زیبا، شب و روز و ماه و سال برایم چون بهار و فروردین میگذرد.
هرکجا قامت او تا گذری شمشادستهرکجا طلعت او تا نگری نسرینست
هوش مصنوعی: هر کجا که او قدم میگذارد، مانند شمشاد ظریف و زیباست و هر گاه که به چهرهاش نگاه میکنی، مانند گل نسرین دلنواز است.
هجر شمشادش تیمار دل بیمارستوصل نسرینش تسکین دل مسکینست
هوش مصنوعی: فراق و دوری از زیبایی او میتواند به دل بیمار من آسیب برساند، اما دیدن و بودن در کنار گل نسرین، آرامش و تسکینی برای دل بینوایم به ارمغان میآورد.
حاصل عمر گرانمایه همین بس که مرامدح دارای جهان از دل و جان آیینست
هوش مصنوعی: زندگی ارزشمند من فقط به این معناست که با تمام وجود به ستایش کسی که صاحب این جهان است، پرداختهام.
خسرو رادابوالسیف که نوک قلمشبه صفت چون نفس باد صبا مشکینست
هوش مصنوعی: خسرو رادابوالسیف که نوک قلمش به زیبایی و لطافت مانند نفس باد صبا است و بویی خوش دارد.
شاه آزاده محمد شه کاندر صف جنگمژه در چشم عدو از سخطش زوبینست
هوش مصنوعی: شاه آزاده محمد در میدان جنگ به گونهای است که خواب دشمن را با نگاهش به وحشت میاندازد و آنها از خشم او به شدت میترسند.