شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به کعبه اشاره می‌کند و می‌گوید که این مکان مقدس به ما نزدیک‌تر است، اما برای شترداران در بیابان دور به نظر می‌رسد. او از زخم‌های خود صحبت می‌کند و می‌گوید که ما می‌توانیم مرهمی برای زخم‌های خود بسازیم، اما بسیاری هستند که می‌توانند برای زخم‌های کعبه مرهمی بگذارند. این کلمات نشان‌دهنده‌ی ارتباط نزدیک و عاطفی شاعر با کعبه و در عین حال احساس تنهایی اوست.
ای کعبه به ما از ما نزدیکتری امّادر چشم شترداران دورست بیابانت
هوش مصنوعی: ای کعبه، تو از ما به ما نزدیکتری، اما در نظر کسانی که تنها به ظاهر مینگرند، دور به نظر میرسی چون بیابان.
ما زخم مغیلانت مرهم شمریم امّابس کس که نهد مرهم بر زخم مغیلانت
هوش مصنوعی: ما پیکر درد و زخم تو را درمان میکنیم، اما چه کسی میتواند بر زخم ناشی از مغیلان (دردهای عمیق و ناشی از دشمنی) مرهم بگذارد؟