شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: حافظ در این غزل به اهمیت سکوت و دوری از گفتار در جستجوی نور و حقیقت اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر می‌خواهی به نور و روشنی دست یابی، باید از حرف زدن خودداری کنی و دیوارهای حائل را کنار بزنی تا بتوانی نور خورشید را ببینی. فیض و نور حقیقت هیچگاه کم نمی‌شود، اما اگر مانع و حجاب بر سر راه بگذاری، کم‌کم از دید تو پنهان می‌شود. در انتها، شاعر از خداوند می‌خواهد عمری به او دهد تا بتواند از اشتباهاتش گذشت کند و به حقیقت نزدیک‌تر شود.
ای دل ار نور جان طمع دارییک زمان لب ببند از گفتار
هوش مصنوعی: ای دل، اگر به نور جان امید داری، برای مدتی خاموش باش و از صحبت کردن خودداری کن.
خواهی ار صحن خانه نورانیپیش خورشید برمکش دیوار
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی خانهات همیشه روشن و شاداب باشد، باید دیوارهای آن را به سوی خورشید بگردانی.
نه ترا گفتم آفتاب منیرکم شود فیض نورش از آثار
هوش مصنوعی: نه، من به تو نگفتم که نور خورشید کمتر شود و نور او از آثارش کمرنگ گردد.
کم نگردد توکم کنیش به‌عمدچون که بر دیده برنهی استار
هوش مصنوعی: اگر به عمد چیزی را کم کنی، مثل این است که بر چشمت ستارهای بگذاری، زیرا در این حالت تو چیزی را از دست نخواهی داد.
دست خود چون حجاب شمع کنیکی به چشمت قدم نهد انوار
هوش مصنوعی: اگر دست خود را چون پردهای بر روی شمع قرار دهی، چگونه نورها به چشمت میرسند؟
هرچه افزونترست ستر و حجابپرتو مهر کم کند دیدار
هوش مصنوعی: هرچه پوشش و حجاب بیشتر باشد، تابش خورشید و نور عشق کمتر به چشم میخورد و دیدن آن دشوارتر می‌شود.
ای خداوند هست و نیست همهکه به تحقیق واقفی ز اسرار
هوش مصنوعی: ای خدایی که همه چیز را خلق کردهای و به خوبی به رازهای نهفته عالم آگاهی، تمامی حقایق را میدانی.
عمر و توفیق ده مرا چندانکه کنم زانچه گفتم استغفار
هوش مصنوعی: خدایا، به من عمر و توفیق بده تا بتوانم از کارهایی که گفتهام، به خوبی پشیمان شوم و طلب بخشش کنم.