شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات خود را به عنوان فردی بیپروا و عیاش معرفی میکند که از هیچچیز در دنیا نگران نیست. او به این حقیقت اشاره میکند که اگر وضعیت زندگی به این شکل باشد، بهتر است بر روی هر دو عالم خاک بزند و بدون هیچ دغدغهای زندگی کند.
من همان رند و مست و بیباکمکه ندارم ز هر دو عالم باک
هوش مصنوعی: من همان فرد سرمست و جسوری هستم که هیچ گونه نگرانی از این دو جهان ندارم.
راستی را دو عالم ار اینستباد بر فرق هر دو عالم خاک
هوش مصنوعی: اگر حقیقت این است، پس به هر دو عالم میتوان گفت که گرد و غبار بر سر آنها وجود دارد.