شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عیوب خود و دیگران می‌پردازد. او می‌گوید که اگر کسی به طور آهسته عیب او را می‌گوید، او هم به عیب‌های آن شخص اشاره نمی‌کند. شاعر با وجود عیوب زیاد، نمی‌تواند نسبت به عیب‌های دیگران بی‌تفاوت باشد و هرگز نمی‌خواهد کسانی را که خداوند خلق کرده، مورد سرزنش قرار دهد. در پایان، او تأکید می‌کند که هرگز نباید به هجو و سرزنش دیگران پرداخت.
دوستی گفت عیب من با غیرمن خود از عیب خود ابا نکنم
هوش مصنوعی: دوستی به من گفت که در مورد عیب‌های خودت با دیگران صحبت کن و از بیان آنها نترس.
چون وی آهسته عیب من می‌گفتمن همش عیب برملا نکنم
هوش مصنوعی: وقتی او به آرامی عیب‌های من را میگفت، من هم تصمیم گرفتم که عیب‌های او را به زبان نیاورم.
گویدم گر هزار عیب دگرطبع بر عیب او رضا نکنم
هوش مصنوعی: میگویم حتی اگر هزار عیب دیگر هم داشته باشد، هرگز راضی نخواهم شد که عیب او را بپذیرم.
آفریدش خدا به صورت هجوهمجو او بنده چون خدا نکنم
هوش مصنوعی: خداوند انسان را به شکلی خاص و منحصر به فرد خلق کرده است و من هرگز نمیتوانم او را مانند خداوند در نظر بگیرم یا به او بیاحترامی کنم.
ندهم شرح مختصرگویممن هجا را دگر هجا نکنم
هوش مصنوعی: من بهطور مختصر توضیح نمیدهم و دیگر توضیح نمیدهم که چگونه حرفها را قطع کنم.