شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که هر چیزی در جهان به نفس و وجود انسان وابسته است، اما این وابستگی به شرطی است که فرد از خودخواهی و خودبینی بگذرد. در واقع، اگر انسان بتواند از وجود خویش عبور کند و خود را فراموش کند، می‌تواند به حقیقت و درک عمیق‌تری از هستی برسد و همه چیز را در درون خود ببیند.
ای نفس خیره ملک دو عالم از آن تستلیکن به شرط آنکه تو از خویش بگذری
هوش مصنوعی: ای نفس، تو گنجینهای از دو جهان هستی، اما برای این که به حقیقت وجود خود پی ببری، باید از خودخواهی و ego خود عبور کنی.
با خویش هیچ چیز نبینی از آن خویشبی‌خویش چون شوی همه در خویش بنگری
هوش مصنوعی: وقتی با خودت نمینشینی و به درون خودت نگاه نمیکنی، هیچ چیز از خودت نمیبینی. اما هنگامی که خود را فراموش کنی و درون خود را بررسی کنی، همه چیز را در خودت مییابی.