شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: این شعر بیان می‌کند که کسی که دارای معرفت و شناخت خداست، به طور طبیعی ذکر خدا را بر زبان می‌آورد، در حالی که کسی که معرفت ندارد، این کار را از روی انتخاب و اراده خود انجام می‌دهد. همچنین، ذکر خدا به خاطر خود اوست، ولی ذکر دیگران به خاطر خلق و مردم است. در پایان، شاعر می‌پرسد که آیا می‌توان این دو نوع ذکر را با هم برابر دانست یا خیر.
آن راکه گنج معرفت کردگار هستبی‌اختیار ذکر خدا سرکند همی
هوش مصنوعی: کسی که به گنج دانش و معرفت خداوند دست یافته باشد، به طور طبیعی و بیاختیار به یاد ذکر خداوند میافتد و زبانش به تسبیح و یاد او مشغول میشود.
وان راکه نیست معرفت ذکرکردگاراز روی اختیار مکرّر کند همی
هوش مصنوعی: کسی که به معرفت و شناخت خالق خود دست نیافته است، به طور مکرر و بدون اختیار از او یاد می‌کند.
آن ذکر بهر حق کند این‌یک برای خلقکی این دو را خدای برابر کند همی
هوش مصنوعی: این ذکر برای خداوند است، اما آن یکی برای مردم است. آیا ممکن است که خداوند این دو را برابر قرار دهد؟