شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که زمانی که انسان از خودخواهی و خودپرستی عبور کند و به عشق و وجود دوست (خدا) بپردازد، به حالت فانی و درنهایت وحدت دست پیدا می‌کند. در این حالت، دیگر به خاطر غیرت و غرور چیزی نمی‌خواهد و حتی در حیرت از او، نامی از خود نمی‌آورد. در واقع، اشاره به این دارد که در عشق راستین به خدا، خود فرد محو می‌شود و تنها وجود معشوق در نظرش درخشان است.
دلا از خویشتن چون درگذشتیشوی اندر وجود دوست فانی
هوش مصنوعی: اگر از خودت گذر کنی و به معانی و وجود دوست بپیوندی، در آنجا محو و ناپدید میشوی.
هم از غیرت ز وی کامی نجوییهم از حیرت ز وی نامی ندانی
هوش مصنوعی: نه از روی غیرت میتوانی به او دست یابی و نه از حیرت و شگفتی میتوانی نامی از او ببری.