غزل شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جدایی و مشکلات عاطفی خود می‌گوید و ابراز می‌کند که امید به وصال محبوبش را از دست داده است. او به ابهام و سردرگمی در احساساتش اشاره می‌کند و نارضایتی از عدم توجه محبوبش را ابراز می‌نماید. همچنین به تناقضات در دلش پرداخته و گریه‌هایش را ناشی از عشق و افکار گمراه‌کننده می‌داند. در انتها، شاعر به مفهوم ناصبوری اشاره کرده و معتقد است که این ناصبوری می‌تواند به اصلاح و بهبود روحیه‌اش کمک کند.
التفاتی نیست با امید مطلوب مرامرحمت با یاس باشد، خوی محبوب مرا
هوش مصنوعی: من هیچ امیدی به آنچه میخواهم ندارم، ولی امیدوارم که تو با رحمتت به من توجه کنی و مرا از ناامیدی نجات دهی، زیرا تو عشق و وجود خالص منی.
تا به حال من کند اندیشه های باطلشپیش او در آتش اندازید مکتوب مرا
هوش مصنوعی: تا به حال من فکرهای بیاساسش را پیش او به آتش انداختهام، نوشتهام را.
زان حجاب افتاد و زین عم خانه می ناید بروندشمنی با خویش تا کی جان محبوب مرا
هوش مصنوعی: از آن حجاب کنار رفت و به این خاطر، از این خانه، دشمنی با خودم بیرون میآید. تا کی باید جان محبوب من اینگونه آسیب ببیند؟
گفت و گو های دل شوریده ام باطل مدانبهره ای از هوشمندی هست مجذوب مرا
هوش مصنوعی: گفتوگوهای دل نگران و آشفتهام را بیفایده ندان، زیرا در آنها نشانهای از هوش و دقت وجود دارد که مرا به خود جذب کرده است.
گریه را ذوق است کانر تهمتی باعث نشستور نه یوسف در گریبان است یعقوب مرا
هوش مصنوعی: گریه از شادی و لذت ناشی میشود، زیرا اگر نه، دلیلی ندارد که یعقوب به خاطر یوسف اشک بریزد، در حالی که یوسف در دل او است.
جسن و ناز و عشوه خواهد هر دم از شرم ادبحسن اهلیت دهد آزاد محبوب مرا
هوش مصنوعی: هر لحظه زیبایی و ناز و عشوه میخواهد، اما از روی شرم و ادب، زیبایی و شخصیت محبوب من را نشان میدهد.
ناصبوری گر کند عرفی دلم عیبش مکنناصبوری شرط اصلاح است ایوب مرا
هوش مصنوعی: اگر دلم ناشکیبا شود، عیبی بر او نگذار، زیرا ناپایداری لازمهی بهبود حال من است.