غزل شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و پیچیده‌ای نسبت به عشق و جدایی صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که عشق موجب فرار دین و کفر از او شده و غم در لحظات سخت حضور دارد. ایستایی و آرامش به خاطر غم یار از بین رفته و نگاه شرمگین او نشانه‌ای از درد و دلتنگی است. با شوق دیدار، ادب و وقار نیز از او دور می‌شود و در نهایت، رازها و حقیقت‌های عمیق از نظر او دور می‌شوند. شاعر از این طریق، تنهایی و غم ناشی از فاصله با معشوق را به تصویر می‌کشد.
نعره زد عشق دین ما بگریختکفر نیز از کمین ما بگریخت
هوش مصنوعی: عشق ما چنان بلند و قدرتمند است که حتی کفر هم از ترس به فرار میرود.
بسکه شد ابر گریه آتشبارتخم عیش از زمین ما بگریخت
هوش مصنوعی: به علت بارش شدید و مداوم باران، زندگی و شادی از خاک ما فرار کرد.
در دم نزع یار غم گردیم نفس واپسین ما بگریخت
هوش مصنوعی: زمانی که یار در حال وداع است، ما نیز غمگین و افسرده میشویم و نفس آخر ما به سرعت فرار می‌کند.
باز کردیم دیده بر رخ دوستنگه شرمگین ما بگریخت
هوش مصنوعی: چشم خود را به چهره محبوب گشودیم، اما نگاه شرمگین ما باعث شد که او از دیدن ما فرار کند.
زآتش دل چراغ بر کردیمسایه از همنشین ما بگریخت
هوش مصنوعی: از آتش دل، روشناییای به وجود آوردیم و سایهی همنشین ما از کنار ما دور شد.
شوق دیدار حمله ای آوردادب از آستین ما بگریخت
هوش مصنوعی: اشتیاق دیدار به حدی شدید بود که ادب و نزاکت از ما دور شد.
دستی از آستین برون کردیمنام آز از نگین ما بگریخت
هوش مصنوعی: دست خود را بیرون آوردیم و نام "آز" از انگشتر ما فرار کرد.
دست عرفی نقاب راز گشودخرد تیزبین ما بگریخت
هوش مصنوعی: عرفی به زیبایی و بصیرت خاصی دست یافته است که رازها را روشن می‌کند، اما عقل تیزبین او مانند یک سایه فرار کرده و نمیتواند به راحتی به دست آید.