غزل شمارهٔ ۴۱ - عرفی

مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راستکه کج روی نکنم ور نه عزم راه خطاست

عجب که باورم آید از راه اندیشیکه آفتاب قیامت ز سایه ی طوبی است

به ملک صدق گنه را به عفو دشمنی استجزاء جرم در این خطه جزو کاه رباست

به میوه ای که رسد دست امیدوارم کنکه دست کوته و شاخ بلند دام بلاست

ز بس که نور جمالش ز پرده می جوشدنیافتم که نقابش حریر و باد صباست

از آن من گردیدند طایران حرمکه هر آن نوا که شنیدم شناختم که کجاست

جوی در وجود خود از مردمی نیابم هیچعرق ز ناصیه بیرون جهد که شرم کجاست

به آدمی ی فرومایه دل مبند عرفیکه این متاع زبون بازمانده ی یغماست