غزل شمارهٔ ۴۳ - عرفی

صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب استناقوس و تبش در گرو باده ی ناب است

با قسمت خود هر که تو بینی جم و دارا استمحتاجی مردم همه آن سوی حساب است

سیرابی و لب تشنگی از هم نشناسیماین است که آسایش ما عین عذاب است

حرمان مرا شوق دهد نشاء مقصودبس تشنه فرو مرد ندانست که آب است

گر کبک دل من نزند قهقه ی ذوقمعذور همی دار که در چنگ عقاب است

توفیق بهانه است اگر عازم راهیبشتاب که سرمایه ی توفیق شباب است

دی پیر مغان گفت دلم سوخت که عرفیجویای رموز است ولی بیهده یاب است