غزل شمارهٔ ۴۵ - عرفی

آنی که پای تا به سرت عجب طاعت استشب زنده داریت بتر از خواب غفلت است

خواهی به کعبه رو کن و خواهی یه سومناتدل بد مکن که شش جهت از بهر طاعت است

بیرون بود حلاوت و تلخی و مدح و ذمرد و قبول با همه از روی عادت است

احباب را سلام و دعایی ضرور نیست این شیوه ها وسیله ی مهر و محبت است

غافل مرو که تا در بیت الحرام عشقصد منزل است و منزل اول قیامت است

عرفی مخوان به شاعر بی فضل شعر خویشنزد حکیم بر که نه شعر است، حکمت است