غزل شمارهٔ ۵۸ - عرفی

هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش استاول نمک سینه ی ما باش که ریش است

معشوق در آغوش و مرا آیینه در کفاز بس که دلم شیفته ی زشتی خویش است

زندان بود آمیزش آن کز ره عادت در کشمکش صحبت بیگانه و خویش است

دانم که شفیق اند طبیبان همگی، لیکمرهم که نه معشوق نهد دشمن ریش است

با کعبه روان انس نگیرد دل عرفیدایم قدمی چند ازین قافله پیش است