غزل شمارهٔ ۷۰ - عرفی

دریا فراخ و کشتی ما بی معلم استاین درد زان زیاده که پایان موسم است

آنان که لاف مرتبه ی قرب می زنندپهلو تهی کنند ز امکان که ملزم است

مردم اگر چه نقل ز فیض خرد کنندما دشمنیم با خرد، اندیشه حاکم است

هر نکته ای که هست به وجهی توان شناختتاوان جهل بی خردان بر معلم است

ما خود ز کبر تکیه به همت زدیم، لیک درویش را معامله با جود منعم است

هر چند شرم دوست خلافش قبول کردمعلوم شد ز کوشش عرفی که مجرم است